Η σοφή κόρη του χωρικού - Παραμύθι του Αδελφοί Γκριμ

Ήταν κάποτε ένας φτωχός χωρικός που δεν είχε γη, παρά μόνο ένα μικρό σπίτι και μια κόρη. Τότε η κόρη είπε: «Πρέπει να ζητήσουμε από τον κύριό μας τον Βασιλιά ένα κομμάτι γης που μόλις είχε καθαριστεί». Όταν ο Βασιλιάς άκουσε για τη φτώχεια τους, τους χάρισε ένα κομμάτι γης, το οποίο έσκαψαν αυτή και ο πατέρας της και σκόπευαν να σπείρουν λίγο καλαμπόκι και σιτηρά αυτού του είδους. Αφού έσκαψαν σχεδόν ολόκληρο το χωράφι, βρήκαν μέσα στο χώμα ένα γουδί φτιαγμένο από καθαρό χρυσό. «Άκου», είπε ο πατέρας στο κορίτσι, «καθώς ο κύριός μας ο Βασιλιάς ήταν τόσο ευγενικός και μας χάρισε το χωράφι, οφείλουμε να του δώσουμε αυτό το γουδί ως αντάλλαγμα». Η κόρη, ωστόσο, δεν συναίνεσε και είπε: «Πατέρα, αν έχουμε το γουδί χωρίς να έχουμε και το γουδοχέρι, θα πρέπει να πάρουμε το γουδοχέρι, οπότε καλύτερα να μην πεις τίποτα γι‘ αυτό». Αυτός, ωστόσο, δεν την υπάκουσε, αλλά πήρε το γουδί και το πήγε στον Βασιλιά, είπε ότι το είχε βρει στην καθαρισμένη γη και τον ρώτησε αν θα το δεχόταν ως δώρο. Ο βασιλιάς πήρε το γουδί και ρώτησε αν δεν είχε βρει τίποτα άλλο εκτός από αυτό. «Όχι», απάντησε ο χωρικός. Τότε ο Βασιλιάς είπε ότι έπρεπε τώρα να του φέρει το γουδοχέρι. Ο χωρικός είπε ότι δεν το είχαν βρει αυτό, αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να είχε μιλήσει στον άνεμο. Τον έβαλαν στη φυλακή και έπρεπε να μείνει εκεί μέχρι να βγάλει το γουδοχέρι. Οι υπηρέτες έπρεπε καθημερινά να του κουβαλούν ψωμί και νερό, κάτι που παίρνουν οι άνθρωποι στη φυλακή, και άκουγαν τον άντρα να φωνάζει συνεχώς: «Αχ! αν είχα ακούσει την κόρη μου! Αλίμονο, αλίμονο, αν είχα ακούσει την κόρη μου!» Τότε οι υπηρέτες πήγαν στον βασιλιά και του είπαν πώς ο κρατούμενος έκλαιγε συνέχεια: «Αχ! αν απλώς είχα ακούσει την κόρη μου!» και ούτε έτρωγε ούτε έπινε. Έτσι διέταξε τους υπηρέτες να φέρουν τον κρατούμενο μπροστά του, και τότε ο βασιλιάς ρώτησε τον χωρικό γιατί έκλαιγε συνέχεια: «Αχ! αν απλώς είχα ακούσει την κόρη μου!» και τι είχε πει η κόρη του. «Μου είπε ότι δεν έπρεπε να σου πάρω το γουδί, γιατί θα έπρεπε να σου δείξω και το γουδοχέρι.» «Αν έχεις μια κόρη τόσο σοφή, ας έρθει εδώ.» Αναγκάστηκε λοιπόν να εμφανιστεί ενώπιον του βασιλιά, ο οποίος τη ρώτησε αν ήταν πραγματικά τόσο σοφή και της είπε ότι θα της έθετε ένα αίνιγμα, και αν μπορούσε να το μαντέψει, θα την παντρευόταν. Είπε αμέσως ναι, θα το μάντευε. Τότε ο Βασιλιάς είπε: «Έλα σε μένα χωρίς ρούχα, ούτε γυμνή, ούτε ιππεύτρια, ούτε περπατώντας, ούτε στο δρόμο, ούτε έξω από τον δρόμο, και αν μπορείς να το κάνεις αυτό, θα σε παντρευτώ». Έτσι έφυγε, έβγαλε όλα όσα είχε, και τότε δεν ήταν ντυμένη, και πήρε ένα μεγάλο δίχτυ ψαρέματος, κάθισε μέσα σε αυτό και το τύλιξε ολόκληρο γύρω της, και τότε δεν ήταν γυμνή, και νοίκιασε ένα γαϊδούρι, και έδεσε το δίχτυ του ψαρά στην ουρά του, έτσι ώστε αναγκάστηκε να την σύρει, και αυτό δεν ήταν ούτε ιππασία ούτε περπάτημα. Ο γάιδαρος έπρεπε επίσης να την σύρει στις αυλακιές, έτσι ώστε να ακουμπάει στο έδαφος μόνο με το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού της, και αυτό δεν σήμαινε ούτε ότι βρισκόταν μέσα στο δρόμο ούτε εκτός δρόμου. Και όταν έφτασε με αυτόν τον τρόπο, ο Βασιλιάς είπε ότι είχε μαντέψει το αίνιγμα και είχε εκπληρώσει όλους τους όρους. Έπειτα διέταξε να απελευθερωθεί ο πατέρας της από τη φυλακή, την πήρε για γυναίκα του και της παρέδωσε όλα τα βασιλικά υπάρχοντα.

Αφού πέρασαν μερικά χρόνια, ο βασιλιάς κάποτε παρέταζε τα στρατεύματά του σε παρέλαση, όταν συνέβη ότι κάποιοι αγρότες που πουλούσαν ξύλα σταμάτησαν με τις άμαξές τους μπροστά στο παλάτι. Μερικοί από αυτούς είχαν βόδια δεμένα μαζί τους, και μερικά άλογα. Υπήρχε ένας αγρότης που είχε τρία άλογα, το ένα από τα οποία είχε γεννήσει ένα νεαρό πουλάρι, και έφυγε τρέχοντας και ξάπλωσε ανάμεσα σε δύο βόδια που ήταν μπροστά από το κάρο. Όταν οι αγρότες συγκεντρώθηκαν, άρχισαν να μαλώνουν, να χτυπιούνται μεταξύ τους και να κάνουν αναταραχή, και ο αγρότης με τα βόδια ήθελε να κρατήσει το πουλάρι, και είπε ότι το ένα από τα βόδια το είχε γεννήσει, και ο άλλος είπε ότι το είχε πάρει το άλογό του, και ότι ήταν δικό του. Η διαμάχη έφτασε στον βασιλιά, και έβγαλε την απόφαση ότι το πουλάρι έπρεπε να μείνει εκεί που είχε βρεθεί, και έτσι ο αγρότης με τα βόδια, στον οποίο δεν ανήκε, το πήρε. Τότε ο άλλος έφυγε, και έκλαψε και θρήνησε για το πουλάρι του. Τώρα είχε ακούσει πόσο ευγενική ήταν η κυρία του, η Βασίλισσα, επειδή η ίδια είχε καταγόταν από φτωχούς αγρότες, οπότε πήγε σε αυτήν και την παρακάλεσε να δει αν μπορούσε να τον βοηθήσει να πάρει πίσω το πουλάρι του. Είπε: «Ναι, θα σου πω τι να κάνεις, αν μου υποσχεθείς ότι δεν θα με προδώσεις. Νωρίς αύριο το πρωί, όταν ο βασιλιάς παρελάσει τη φρουρά, στάσου εκεί στη μέση του δρόμου από τον οποίο πρέπει να περάσει, πάρε ένα μεγάλο δίχτυ ψαρέματος και κάνε ότι ψαρεύεις. Συνέχισε να ψαρεύεις κι εσύ και άδειασε το δίχτυ σαν να το είχες γεμίσει» – και μετά του είπε επίσης τι έπρεπε να πει αν τον ρωτούσε ο βασιλιάς. Την επόμενη μέρα, λοιπόν, ο χωρικός στάθηκε εκεί και ψάρευε σε στεριά. Όταν ο βασιλιάς πέρασε και το είδε αυτό, έστειλε τον αγγελιοφόρο του να ρωτήσει τι έκανε ο ηλίθιος άνθρωπος; Απάντησε: «Ψαρεύω». Ο αγγελιοφόρος ρώτησε πώς μπορούσε να ψαρεύει όταν δεν υπήρχε καθόλου νερό εκεί; Ο χωρικός είπε: «Είναι τόσο εύκολο για μένα να ψαρεύω σε στεριά όσο είναι για ένα βόδι να έχει ένα πουλάρι». Ο αγγελιοφόρος γύρισε πίσω και πήγε την απάντηση στον βασιλιά, ο οποίος διέταξε να φέρουν τον χωρικό σε αυτόν και του είπε ότι αυτή δεν ήταν δική του ιδέα και ήθελε να μάθει ποιανού ήταν. Ο χωρικός έπρεπε να το ομολογήσει αμέσως. Ο χωρικός, ωστόσο, δεν το έκανε και έλεγε πάντα, «Ο Θεός να μην το κάνει! Η ιδέα ήταν δική του». Τον έβαλαν, ωστόσο, πάνω σε ένα σωρό από άχυρο και τον ξυλοκόπησαν και τον βασάνισαν τόσο πολύ που τελικά παραδέχτηκε ότι την ιδέα την είχε πάρει από τη Βασίλισσα.

Όταν ο βασιλιάς επέστρεψε στο σπίτι, είπε στη γυναίκα του: «Γιατί μου φέρθηκες τόσο άσχημα; Δεν σε θέλω πια για γυναίκα. Ο χρόνος σου τελείωσε, γύρνα πίσω στο μέρος από όπου ήρθες – στην καλύβα του χωρικού σου». Μια χάρη, ωστόσο, της έκανε: μπορούσε να πάρει μαζί της το μόνο πράγμα που ήταν πιο αγαπητό και καλύτερο στα μάτια της. Έτσι την απέλυσε. Είπε: «Ναι, αγαπητέ μου σύζυγε, αν μου το διατάξεις αυτό, θα το κάνω», και τον αγκάλιασε, τον φίλησε και είπε ότι θα τον αποχαιρετούσε. Έπειτα διέταξε να φέρουν ένα δυνατό υπνωτικό ποτό, για να τον αποχαιρετήσουν. Ο βασιλιάς ήπιε μια μεγάλη γουλιά, αλλά εκείνη ήπιε μόνο λίγο. Σύντομα έπεσε σε βαθύ ύπνο, και όταν το κατάλαβε αυτό, κάλεσε έναν υπηρέτη, πήρε ένα ωραίο λευκό λινό ύφασμα και τύλιξε τον βασιλιά μέσα του, και ο υπηρέτης αναγκάστηκε να τον μεταφέρει σε μια άμαξα που στεκόταν μπροστά στην πόρτα, και τον οδήγησε μαζί του στο μικρό της σπίτι. Τον έβαλε στο δικό της μικρό κρεβάτι και κοιμήθηκε μια μέρα και μια νύχτα χωρίς να ξυπνήσει, και όταν ξύπνησε, κοίταξε γύρω του και είπε: «Θεέ μου! Πού είμαι;» Φώναξε τους υπηρέτες του, αλλά κανείς τους δεν ήταν εκεί. Τελικά, η γυναίκα του ήρθε στο προσκέφαλό του και είπε: «Αγαπητέ μου κύριε και βασιλιά, μου είπατε ότι μπορώ να πάρω μαζί μου από το παλάτι αυτό που ήταν πιο αγαπητό και πολύτιμο στα μάτια μου – δεν έχω τίποτα πιο πολύτιμο και αγαπητό από εσάς, γι‘ αυτό σας έφερα μαζί μου». Δάκρυα ανέβηκαν στα μάτια του βασιλιά και είπε: «Αγαπητή μου γυναίκα, εσύ θα είσαι δική μου και εγώ θα είμαι δική σου», και την πήρε πίσω μαζί του στο βασιλικό παλάτι και παντρεύτηκε ξανά μαζί της, και προς το παρόν είναι πολύ πιθανό να είναι ακόμα ζωντανοί.

Facebook

Whatsapp

Messenger Telegram

Διάβασε ένα παραμύθι 5 λεπτών

Το ασχημόπαπο

Το ποντίκι, το πουλί και το λουκάνικο

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα

Μάθετε γλώσσες. Πατήστε δύο φορές σε μια λέξη.Μάθετε γλώσσες στο πλαίσιο με το Childstories.org και το Deepl.com.

Πληροφορίες για επιστημονική ανάλυση