Ο ραφτάκος στον ουρανό - Παραμύθι του Αδελφοί Γκριμ

ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΜΕΡΑ αποφάσισε ο καλός Θεός να πάει στο περιβόλι τ ουρανού και να πάρει μαζί του ό λους τους αποστόλους και τους αγίους. Στον Παράδεισο λοιπόν δεν έμεινε ψυχή, παρά μονάχα ο Άγιος Πέτρος. Ο Θεός τον πρόσταξε να μην αφήσει κανέναν να μπει μέ σα όσο θα έλειπαν. Ο Πέτρος λοιπόν στάθηκε στην πύ λη και φύλαγε σκοπιά. Πριν περάσει πολλή ώρα, κά ποιος χτύπησε. Ο Πέτρος ρώτησε ποιος ήταν και τι ήθε λε. “ Είμαι ένας φτωχός και τίμιος ράφτης», απάντησε μια ψιλή φωνούλα. «Και παρακαλώ να μ αφήσετε να μπω». — «Γιά πες μου την αλήθεια», είπε ο Άγιος Πέτρος. «Είχες και συ μακρύ χέρι, σαν τον κλέφτη, και κορόιδευες τους πελάτες σου. Έτσι δεν είναι; Δεν σ‘ α φήνω να μπεις στον Παράδεισο. Ο Κύριος εξάλλου με πρόσταξε να μην αφήσω κανέναν vc μπει όσο θα λείπει».

— «Λυπήσου με», φώναξε τότε ο ράφτης. “ Τα μικρά τα κουρελάκια, που κόβονταν κι έπεφταν απ‘ τον πάγκο μου, δεν αξίζουν καν τον κόπο να μιλάμε. Απ‘ τον πολύ δρόμο που έκανα ώς εδώ κουτσαίνω και τα πόδια μου έχουν πληγιάσει. Αδύνατον να γυρίσω πίσω. Άσε με να μπω, κι εγώ θα κάνω όλες τις βαριές δουλειές. Θα κου βαλάω τα παιδιά, θα τους αλλάζω τις πάνες, θα καθαρί ζω και θα σκουπίζω τους πάγκους που κάθονται και παίζουν, θα μπαλώνω τα σκισμένα τους ρουχαλάκια». Ο Άγιος Πέτρος τον λυπήθηκε κι άνοιξε μια χαρα μάδα την πόρτα, ίσα που χώρεσε να τρυπώσει μέσα ο αδύνατος ράφτης. Τον έβαλε να καθίσει σε μια γωνιά πί σω απ‘ την πόρτα και του είπε να μείνει εκεί δα ήσυχος κι ασάλευτος, για να μην τον πάρε: είδηση ο Θεός, όταν θά ‚ρθει, και θυμώσει. Ο ράφτης υπάκουσε. Όταν όμως ο Άγιος Πέτρος πήγε να κάνει τις δουλειές του, ο πε ρίεργος ράφτης σηκώθηκε κι άρχισε να τριγυρίζει παν τού μέσα στον Παράδεισο. Ώσπου έφτασε σ‘ ένα μέρος γεμάτο όμορφες, χρυσοστόλιστες καρέκλες. Και στη μέ ση ήταν ένας θρόνος ψηλός, καμωμένος από ατόφιο χρυ σάφι και στολισμένος με πολύτιμα πετράδια. Ήταν πιο ψηλός απ‘ τις άλλες καρέκλες και μπροστά του ήταν κι ένα χρυσό σκαμνάκι. Σ‘ αυτό το θρόνο καθόταν ο Θεός κι Αφέντης μας κι έβλεπε όλα όσα γίνονταν κάτω στη γη. Ο ράφτης στάθηκε ώρα και κοίταζε τον χρυσό θρό νο. Γιατί του άρεσε καλύτερα από καθετί άλλο. Στο τέλος δεν άντεξε, ανέβηκε και κάθισε στο θρόνο του Θεού. Τότε είδε όλα όσα γίνονταν στη γη. Και πρόσεξε μια άσχημη γριά. που είχε σκύψει στην όχθη του ποταμού κι έπλενε. Κι ενώ έπλενε, έβαλε κατά μέρος δυο κομμά τια πανί. Ο ράφτης θύμωσε τόσο πολύ που άρπαξε το χρυσό σκαμνάκι και το πέταξε καταπάνω της μ‘ όλη του τη δύναμη. Κι επειδή δεν μπορούσε πια να το πιά σει και να το ξαναανεβάσει στη θέση του, γλίστρησε σιγά σιγά στην κρυψώνα του πίσω απ‘ την πόρτα κι έκανε σαν να μην έτρεχε τίποτα.

Όταν γύρισε ο Κύριος και Θεός μας με την ουράνια ακολουθία του, δεν πρόσεξε το ράφτη που ήταν κρυμμέ νος στη γωνιά του. Μόλις κάθισε όμως στο θρόνο του, είδε πως το σκαμνάκι του έλειπε. Ρώτησε λοιπόν τον Άγιο Πέτρο τι είχε γίνει το σκαμνάκι. Εκείνος όμως δεν ήξερε. Ύστερα τον ρώτησε αν είχε αφήσει κανέναν να μπει μέσα. «Δεν ήρθε κανείς, παρά μονάχα ένας κου τσός ραφτάκος, που είναι ακόμα καθισμένος πίσω από την πόρτα». Ο Θεός πρόσταξε να τον φέρουν μπροστά του και τον ρώτησε αν είχε πάρει το σκαμνάκι και πού το είχε πάει. Ο ράφτης τότε αποκρίθηκε χαρούμενος: «Ω, Θεέ και Κύριε μου, είδα μια γριά κακάσχημη, που έπλενε ρούχα στην ακροποταμιά. Και την ώρα που έπλε νε, άπλωσε το χέρι της κι έκλεψε δυο κομμάτια πανί.

Θύμωσα τόσο πολύ που της πέταξα το σκαμνί». — «Βρε άθλιε», τού ‚βαλε τότε τις φωνές ο Θεός, «αν τι μωρούσα κι εγώ έτσι, ξέρεις τι θά ‚χες πάθει κι εσύ ο ίδιος ακόμα; Ούτε καρέκλα ούτε καρεκλάκι ούτε τίποτα δεν θα μας είχε μείνει εδώ στον Παράδεισο, γιατί θα τά ‚χα πετάξει όλα στους αμαρτωλούς. Δεν θα σ‘ αφή σω να μείνεις μαζί μας. Φύγε και πήγαινε όπου σε βγά-

Facebook

Whatsapp

Messenger Telegram

Διάβασε ένα παραμύθι 5 λεπτών

Το ποντίκι, το πουλί και το λουκάνικο

Ποντικοκυνηγός ή Τα παιδιά της πόλης

Το ασχημόπαπο

Μάθετε γλώσσες. Πατήστε δύο φορές σε μια λέξη.Μάθετε γλώσσες στο πλαίσιο με το Childstories.org και το Deepl.com.

Πληροφορίες για επιστημονική ανάλυση