Кравец у нябёсах - Казка братоў Грым

Аднойчы цудоўным днём добры Бог захацеў пацешыцца ў нябесным садзе і ўзяў з сабой усіх апосталаў і святых, каб ніхто не заставаўся на небе, акрамя святога Пятра. Гасподзь загадаў яму нікога не ўпускаць унутр падчас яго адсутнасці, таму Пётр стаяў каля дзвярэй і пільнаваў. Неўзабаве хтосьці пастукаў.

Пётр спытаў, хто там і чаго ён хоча. «Я бедны, сумленны кравец, які моліцца аб тым, каб мяне туды прынялі», — адказаў ціхі голас. «Сапраўды сумленны», — сказаў Пётр, — «як злодзей на шыбеніцы! Цябе абышлі легкадумна і ты абдзіраў з людзей вопратку. Ты не трапіш у рай. Гасподзь забараніў мне каго-небудзь пускаць туды, пакуль яго няма на вуліцы». «Ну, будзь міласэрны», — закрычаў кравец. «Маленькія абрэзкі, якія самі па сабе падаюць са стала, не крадуць і не вартыя таго, каб пра іх гаварылі».

Глядзіце, я кульгавы, і ў мяне пухіры на нагах ад хады тут, я ніяк не магу вярнуцца назад. Толькі ўпусціце мяне, і я зраблю ўсю чорную працу. Я буду насіць дзяцей, мыць іх вопратку, мыць і чысціць лаўкі, на якіх яны гулялі, і латаць увесь іх парваны адзенне.

Святы Пётр паддаўся спачуванні і адчыніў дзверы нябёсаў настолькі, каб кульгавы кравец мог праслізнуць унутр сваім худым целам. Яго прымусілі сесці ў кутку за дзвярыма і заставацца там ціха і спакойна, каб Гасподзь, калі вернецца, не заўважыў яго і не разгневаўся. Кравец паслухаўся, але аднойчы, калі святы Пётр выйшаў за дзверы, ён устаў і, поўны цікаўнасці, абышоў усе куткі нябёсаў і агледзеў уладкаванне кожнага месца.

Нарэшце ён дайшоў да месца, дзе стаяла шмат прыгожых і чароўных крэслаў, а пасярэдзіне стаяла залатое сядзенне, упрыгожанае бліскучымі каштоўнымі камянямі, яно было значна вышэйшае за іншыя крэслы, а перад ім — залатое крэсла. Аднак гэта было тое сядзенне, на якім сядзеў Гасподзь, калі быў дома, і з якога ён мог бачыць усё, што адбывалася на зямлі. Кравец стаяў нерухома і доўга глядзеў на сядзенне, бо яно падабалася яму больш за ўсё астатняе. Нарэшце ён больш не мог стрымаць сваёй цікаўнасці, узлез і сеў у крэсла.

Тады ён убачыў усё, што адбывалася на зямлі, і заўважыў непрыгожую старую жанчыну, якая стаяла і мылася каля ручая, таемна паклаўшы сабе з аднаго боку два вэлюмы. Гэта так раззлавала краўца, што ён схапіў залаты ўслончык і кінуў яго на зямлю праз неба ў старога злодзея. Аднак, паколькі ён не мог вярнуць услончык назад, ён ціха саслізнуў з крэсла, сеў на сваё месца за дзвярыма і паводзіў сябе так, быццам ніколі не варушыўся з месца.

Калі Гасподзь і Гаспадар вярнуўся са сваімі нябеснымі спадарожнікамі, ён не ўбачыў краўца за дзвярыма, але калі ён сеў на крэсла, падстаўкі пад ногі там не было. Ён спытаў у святога Пятра, што здарылася з падстаўкай, але той не ведаў. Потым ён спытаў, ці ўпусціў той каго-небудзь. «Я не ведаю нікога, хто б тут быў», — адказаў Пётр, — «аднаго кульгавага краўца, які ўсё яшчэ сядзіць за дзвярыма».

Тады Гасподзь загадаў прывесці да сябе краўца і спытаў яго, ці забраў ён зэдлік і куды ён яго паклаў. «О, Госпадзе, — радасна адказаў кравец, — я ў гневе кінуў яго на зямлю ў старую жанчыну, якую я бачыў, як яна крала дзве вэлюмы ў пральні». «О, ты нягоднік, — сказаў Гасподзь, — калі б я судзіў так, як судзіш ты, як ты думаеш, што ты мог так доўга ўцякаць? У мяне даўно не было б ні крэслаў, ні лавак, ні сядзенняў, нават відэльца, а я б кідаў усё на грэшнікаў. Адгэтуль ты больш не можаш заставацца на нябёсах, а павінен зноў выйсці за дзверы. Тады ідзі, куды хочаш. Ніхто тут не будзе караць, акрамя мяне, аднаго Гасподзя».

Пётр быў вымушаны зноў забраць краўца з нябёсаў, і паколькі ў яго былі парваныя чаравікі, а ногі пакрытыя пухірамі, ён узяў у руку кій і пайшоў да «Пачакай трохі», дзе сядзяць і весяляцца добрыя салдаты.

Facebook

Whatsapp

Messenger Telegram

Вывучайце мовы. Двойчы націсніце на слова.Вывучайце мовы ў кантэксце з Childstories.org і Deepl.com.

Інфармацыя для навуковага аналізу