Το Σπουργίτι και τα Τέσσερα Παιδιά του - Παραμύθι του Αδελφοί Γκριμ

Ένα σπουργίτι είχε τέσσερα μικρά σε μια φωλιά χελιδονιού. Όταν πετάχτηκαν, μερικά άτακτα αγόρια τράβηξαν έξω τη φωλιά, αλλά ευτυχώς όλα τα πουλιά διέφυγαν με ασφάλεια στον δυνατό άνεμο. Τότε το γέρικο πουλί λυπήθηκε που, ενώ οι γιοι του είχαν βγει όλοι στον κόσμο, δεν τους είχε προειδοποιήσει πρώτα για κάθε είδους κίνδυνο και δεν τους είχε δώσει καλές οδηγίες για το πώς να αντιμετωπίσουν τον καθένα. Το φθινόπωρο, πολλά σπουργίτια συγκεντρώθηκαν σε ένα χωράφι με σιτάρι, και εκεί το γέρικο πουλί συνάντησε ξανά τα τέσσερα παιδιά του, και γεμάτο χαρά τα πήρε σπίτι του. «Αχ, αγαπητοί μου γιοι, πόσο πονούσα για εσάς όλο το καλοκαίρι, επειδή φύγατε στον άνεμο χωρίς τη διδασκαλία μου· ακούστε τα λόγια μου, υπακούστε στον πατέρα σας και να είστε σε εγρήγορση.» Τα μικρά πουλιά πρέπει να αντιμετωπίσουν μεγάλους κινδύνους!» Και μετά ρώτησε τον μεγαλύτερο πού είχε περάσει το καλοκαίρι και πώς είχε συντηρηθεί; «Έμεινα στους κήπους και έψαχνα για κάμπιες και μικρά σκουλήκια, μέχρι που ωρίμασαν τα κεράσια.» «Α, γιε μου», είπε ο πατέρας, «τα μικροσκοπικά δεν είναι άσχημα, αλλά υπάρχει μεγάλος κίνδυνος γι‘ αυτά. Γι‘ αυτό πρόσεχε πολύ τον εαυτό σου από εδώ και πέρα, και ιδιαίτερα όταν οι άνθρωποι που γυρίζουν στους κήπους κουβαλούν μακριά πράσινα κοντάρια που είναι κούφια εσωτερικά και έχουν μια μικρή τρύπα στην κορυφή.» «Ναι, πατέρα, αλλά τι γίνεται αν ένα μικρό πράσινο φύλλο είναι κολλημένο πάνω στην τρύπα με κερί;» είπε ο γιος. «Πού το είδες αυτό;» «Στον κήπο ενός εμπόρου», είπε ο νεαρός. «Ω, γιε μου, οι έμποροι είναι γρήγοροι άνθρωποι», είπε ο πατέρας. «Αν ήσουν ανάμεσα στα παιδιά του κόσμου, έχεις μάθει αρκετά την κοσμική αυταπάτη, πρόσεχε μόνο να την χρησιμοποιείς καλά και μην είσαι πολύ αισιόδοξος». Μετά από αυτό ρώτησε τον επόμενο: «Πού πέρασες τον χρόνο σου;» «Στην αυλή», είπε ο γιος. «Τα σπουργίτια και τα χαζά πουλάκια δεν έχουν καμία χρησιμότητα σε εκείνο το μέρος όπου βρίσκει κανείς πολύ χρυσό, βελούδο, μετάξι, πανοπλίες, ιπποσκευές, σπουργίτια, κουκουβάγιες και κοτοπουλάκια. Μείνε στον στάβλο των αλόγων όπου λιχνίζουν βρώμη ή αλωνίζουν, και τότε η τύχη μπορεί να σου δώσει το καθημερινό σου σιτάρι σιταριού με την ησυχία σου.» «Ναι, πατέρα», είπε ο γιος, «αλλά όταν οι στάβλοι φτιάχνουν παγίδες και στήνουν τα τζιπ και τις παγίδες τους στο άχυρο, πολλοί πιάνονται σφιχτά.» «Πού το έχεις δει αυτό;» είπε το γέρο πουλί. «Στην αυλή, ανάμεσα στα παιδιά του στάβλου.» «Ω, γιε μου, τα παιδιά της αυλής είναι κακά παιδιά!» Αν έχεις πάει στην αυλή και ανάμεσα στους άρχοντες, και δεν έχεις αφήσει κανένα φτερό εκεί, έχεις μάθει αρκετά, και θα ξέρεις πολύ καλά πώς να γυρίζεις στον κόσμο, αλλά κοίτα γύρω σου και πάνω σου, γιατί οι λύκοι καταβροχθίζουν τα πιο σοφά σκυλιά.» Ο πατέρας εξέτασε και τον τρίτο: «Πού αναζήτησες την ασφάλειά σου;» «Έχω σπάσει κάδους και σχοινιά στους δρόμους των αμαξών και στους αυτοκινητόδρομους, και μερικές φορές συναντούσα έναν κόκκο καλαμποκιού ή κριθαριού.» «Αυτό είναι πράγματι εκλεκτό φαγητό», είπε ο πατέρας, «αλλά πρόσεχε τι κάνεις και κοίτα προσεκτικά γύρω σου, ειδικά όταν βλέπεις κάποιον να σκύβει και να ετοιμάζεται να σηκώσει μια πέτρα, δεν υπάρχει πολύς χρόνος να μείνεις τότε.» «Αυτό είναι αλήθεια», είπε ο γιος, «αλλά τι θα γινόταν αν κάποιος κουβαλούσε ένα κομμάτι πέτρας ή μετάλλευμα, έτοιμο εκ των προτέρων στο στήθος ή στην τσέπη του;» «Πού το έχεις δει αυτό;» «Ανάμεσα στους ορεσίβιους, αγαπητέ πατέρα. Όταν βγαίνουν έξω, συνήθως παίρνουν μαζί τους μικρά κομμάτια μετάλλευμα.» «Οι ορεσίβιοι είναι εργαζόμενοι άνθρωποι, και έξυπνοι άνθρωποι. Αν ήσουν ανάμεσα σε παιδιά του βουνού, κάτι έχεις δει και μάθει, αλλά όταν πας εκεί να προσέχεις, γιατί πολλά σπουργίτια έχουν φτάσει σε άσχημο τέλος από αγόρια του βουνού». Τελικά ο πατέρας ήρθε στον μικρότερο γιο: «Εσύ, αγαπητό μου κελαηδιστό πουλάκι, ήσουν πάντα το πιο ανόητο και πιο αδύναμο· μείνε μαζί μου, ο κόσμος έχει πολλά άγρια, κακά πουλιά που έχουν στραβό ράμφος και μακριά νύχια, και παραμονεύουν για τα καημένα τα μικρά πουλιά και τα καταπίνουν. Μείνε με τους ομοίους σου και μάζευε μικρές αράχνες και κάμπιες από τα δέντρα ή το σπίτι, και τότε θα ζήσεις πολύ ειρηνικά.» «Αγαπητέ μου πατέρα, αυτός που τρέφεται μόνος του χωρίς να βλάπτει τους άλλους ανθρώπους τα πάει καλά, και κανένα σπουργίτι, αετός ή χαρταετός δεν θα τον βλάψει αν αφιερώσει τον εαυτό του και τη νόμιμη τροφή του, βράδυ και πρωί, πιστά στον Θεό, που είναι ο Δημιουργός και ο Συντηρητής όλων των πουλιών του δάσους και του χωριού, που επίσης ακούει την κραυγή και την προσευχή των νεαρών κορακιών, γιατί κανένα σπουργίτι ή τρυποφράκτης δεν πέφτει ποτέ στο έδαφος παρά μόνο με τη θέλησή του.» «Πού το έμαθες αυτό;» Ο γιος απάντησε: «Όταν η δυνατή ριπή του ανέμου με άρπαξε μακριά σου, ήρθα σε μια εκκλησία, και εκεί κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού μάζεψα τις μύγες και τις αράχνες από τα παράθυρα και άκουσα αυτή τη συζήτηση να κηρύττεται. Ο Πατέρας όλων των σπουργιτιών με τάιζε όλο το καλοκαίρι και με προστάτευε από κάθε ατυχία και από άγρια ​​πουλιά.

«Στην πραγματικότητα, αγαπητέ μου γιε, αν βρεις καταφύγιο στις εκκλησίες και βοηθήσεις να διώξεις τις αράχνες και τις μύγες που βουίζουν, και φωνάξεις στον Θεό σαν τα νεαρά κοράκια, και παραδοθείς στον αιώνιο Δημιουργό, όλα θα πάνε καλά μαζί σου, και ακόμα κι αν όλος ο κόσμος ήταν γεμάτος άγρια, κακόβουλα πουλιά.»

«Αυτός που εμπιστεύεται στον Θεό τις οδούς του, Στη σιωπή υποφέρει, περιμένει και προσεύχεται, Διατηρεί καθαρή την πίστη και τη συνείδησή του, Είναι σίγουρα υπό την προστασία του Θεού.»

Facebook

Whatsapp

Messenger Telegram

Κοινοποίηση

Διάβασε ένα παραμύθι 5 λεπτών

Το ποντίκι, το πουλί και το λουκάνικο

Το ασχημόπαπο

Ο Κοντορεβιθούλης

Μάθετε γλώσσες. Πατήστε δύο φορές σε μια λέξη.Μάθετε γλώσσες στο πλαίσιο με το Childstories.org και το Deepl.com.

Πληροφορίες για επιστημονική ανάλυση