Верабей і яго чацвёра дзяцей - Казка братоў Грым

У вераб’я ў ластаўчыным гняздзе было чацвёра птушанят. Калі птушкі паляцелі, некалькі непаслухмяных хлопчыкаў вырвалі гняздо, але, на шчасце, усе птушкі бяспечна ўцяклі з-за моцнага ветру. Тады старая птушка засмуцілася, што, паколькі ўсе яго сыны пайшлі ў свет, ён не папярэдзіў іх спачатку пра ўсе віды небяспекі і не даў ім добрых інструкцый, як з кожнай з іх змагацца. Восенню сабралася шмат вераб’ёў на пшанічным полі, і там стары птушка зноў сустрэла сваіх чатырох дзяцей і, поўны радасці, забрала іх з сабой дадому. «Ах, мае дарагія сыны, як жа я перажывала за вас усё лета, бо вы ўцяклі без майго вучэння; слухайце мае словы, слухайцеся бацькі вашага і будзьце пільнымі». «Маленькім птушкам даводзіцца сутыкацца з вялікімі небяспекамі!» І тады ён спытаў у старэйшага, дзе той правёў лета і як харчаваўся? — Я заставаўся ў садзе і шукаў вусеняў і дробных чарвякоў, пакуль вішні не паспелі. — Ах, сынок мой, — сказаў бацька, — ласункі — гэта нядрэнна, але яны вельмі небяспечныя; таму ад цяпер сцеражыся сябе, асабліва калі па садзе ходзяць людзі, якія носяць доўгія зялёныя жэрдкі, полыя ўнутры і з маленькай адтулінай наверсе. — Так, бацька, але што, калі заляпіць адтуліну воскам маленькі зялёны лісточак? — спытаў сын. — Дзе ты гэта бачыў? — У купецкім садзе, — сказаў юнак. — О, сынок мой, купцы — хуткія людзі, — сказаў бацька. «Калі ты быў сярод дзяцей свету, ты дастаткова навучыўся свецкай хітрасці, толькі глядзі, каб ты добра ёю карыстаўся, і не будзь занадта самаўпэўненым». Пасля гэтага ён спытаў наступнага: «Дзе ты праводзіў свой час?» «Пры двары», — адказаў сын. — Вераб’і і дурныя птушкі ў гэтым месцы не патрэбныя, бо там шмат золата, аксаміту, шоўку, даспехаў, збруі, ястрабаў, соў і луняў-кур; трымайся стайні, дзе коні веюць авёс або малацяць, і тады лёс можа спакойна даць табе штодзённае збожжа. — Так, бацька, — сказаў сын, — але калі конюхі ставяць пасткі і кладуць сілкі і сілкі ў салому, многія трапляюць у пастку. — Дзе ты такое бачыў? — спытала старая птушка. «Пры двары, сярод конюхаў». «О, сынок мой, прыдворныя хлопчыкі — дрэнныя хлопчыкі!» Калі ты быў пры двары і сярод паноў і не пакінуў там ніводнага пёра, значыць, ты шмат чаму навучыўся і будзеш добра ведаць, як хадзіць па свеце, але азірніся вакол сябе і ўверх, бо ваўкі пажыраюць самых мудрых сабак». Бацька агледзеў і трэцяга: «Дзе ты шукаў бяспекі?» «Я ламаў бочкі і вяроўкі на дарогах і шашах, а часам трапляў і зерне кукурузы ці ячменю». «Гэта сапраўды вытанчаная ежа, — сказаў бацька, — але беражы сябе і ўважліва азірайся, асабліва калі ўбачыш, што хтосьці нахіляецца і збіраецца падняць камень, тады часу заставацца мала». «Гэта праўда, — сказаў сын, — але што, калі хтосьці будзе несці загадзя падрыхтаваны ў грудзях або кішэні кавалак каменя ці руды?» «Дзе ты такое бачыў?» «Сярод горцаў, дарагі бацька; калі яны выходзяць, яны звычайна бяруць з сабой невялікія кавалачкі руды». «Гарачыя — гэта працавітыя людзі і разумныя людзі». «Калі ты быў сярод горцаў, ты нешта бачыў і даведаўся, але калі ты туды пойдзеш, будзь сцеражыся, бо не адзін вераб’ёк дрэнна скончыў ад горцаў». Нарэшце бацька падышоў да малодшага сына: «Ты, маё дарагое птушаня-шчабята, заўсёды быў самым дурным і слабым; заставайся са мной, у свеце шмат грубых, злых птушак з крывымі дзюбамі і доўгімі кіпцюрамі, якія падпільноўваюць бедных птушанят і глытаюць іх. «Трымайся з сабе падобнымі і збірай маленькіх павукоў і вусеняў з дрэў ці з дому, і тады будзеш доўга жыць у міры». «Мой дарагі тата, той, хто корміцца ​​сам, не шкодзячы іншым людзям, жыве добра, і ніводзін ястраб, ні арол, ні каршун не пашкодзіць яму, калі ён спецыяльна прысвяціць сябе і сваю законную ежу, вечарам і раніцай, верна Богу, які ёсць Творцам і Захавальнікам усіх лясных і вясковых птушак, які таксама чуе крыкі і малітвы маладых крумкачоў, бо ніводзін верабей ці крапіўнік ніколі не падае на зямлю без яго волі». «Дзе ты гэтаму навучыўся?» Сын адказаў: «Калі моцны парыў ветру адарваў мяне ад цябе, я прыйшоў у царкву, і там летам я збіраў мух і павукоў з вокнаў і слухаў гэтую пропаведзь». Бацька ўсіх вераб’ёў карміў мяне ўсё лета і абараняў ад усялякай бяды і ад лютых птушак.

«Праўда ж, сыне мой, калі ты будзеш хавацца ў цэрквах і дапамагаць адганяць павукоў і мух, і клікаць Бога, як маладыя крумкачы, і даручаць сябе вечнаму Творцу, усё будзе добра з табой, нават калі б увесь свет быў поўны дзікіх злых птушак».

«Хто Богу даручае свае шляхі, У цішыні пакутуе, чакае і моліцца, Захоўвае чысціню веры і сумлення, Ён, несумненна, пад абаронай Бога.

Facebook

Whatsapp

Messenger Telegram

Вывучайце мовы. Двойчы націсніце на слова.Вывучайце мовы ў кантэксце з Childstories.org і Deepl.com.

Інфармацыя для навуковага аналізу