Ο Γέρος που Γίνεται Ξανά Νέος - Παραμύθι του Αδελφοί Γκριμ

Την εποχή που ο Κύριός μας ακόμα περπατούσε σε αυτή τη γη, αυτός και ο Άγιος Πέτρος σταμάτησαν ένα βράδυ σε έναν σιδηρουργό και βρήκαν δωρεάν κατάλυμα. Τότε συνέβη ότι ένας φτωχός ζητιάνος, σχεδόν καθόλου πιεσμένος από την ηλικία και την ασθένεια, ήρθε σε αυτό το σπίτι και ζήτησε ελεημοσύνη από τον σιδηρουργό. Ο Άγιος Πέτρος τον συμπάθησε και είπε: «Κύριε και αφέντη, αν σε ευχαριστεί, θεράπευσε τα βασάνιά του για να μπορέσει να κερδίσει το δικό του ψωμί».

The Lord said kindly, “Smith, lend me thy forge, and put on some coals for me, and then I will make this ailing old man young again.” The smith was quite willing, and St. Peter blew the bellows, and when the coal fire sparkled up large and high our Lord took the little old man, pushed him in the forge in the midst of the red-hot fire, so that he glowed like a rose-bush, and praised God with a loud voice.

Μετά από αυτό, ο Κύριος πήγε στην μπανιέρα, έβαλε μέσα τον λαμπερό μικρόσωμο άνθρωπο, έτσι ώστε το νερό να τον καλύπτει, και αφού τον δρόσισε προσεκτικά, τον ευλόγησε, όταν να που ο μικρόσωμος άνθρωπος πετάχτηκε γρήγορα έξω, φαινόταν φρέσκος, ίσιος, υγιής, σαν να ήταν μόλις είκοσι ετών. Ο σιδηρουργός, που είχε παρακολουθήσει τα πάντα στενά και προσεκτικά, τους κάλεσε όλους σε δείπνο. Αυτός, ωστόσο, είχε μια ηλικιωμένη, ημιτυφλή, στραβή πεθερά που πήγε στον νεαρό και με μεγάλη θέρμη ρώτησε αν η φωτιά τον είχε κάψει πολύ.

He answered that he had never felt more comfortable, and that he had sat in the red heat as if he had been in cool dew. The youth’s words echoed in the ears of the old woman all night long, and early next morning, when the Lord had gone on his way again and had heartily thanked the smith, the latter thought he might make his old mother-in-law young again likewise, as he had watched everything so carefully, and it lay in the province of his trade. So he called to ask her if she, too, would like to go bounding about like a girl of eighteen. She said, “With all my heart, as the youth has come out of it so well.”

So the smith made a great fire, and thrust the old woman into it, and she writhed about this way and that, and uttered terrible cries of murder. “Sit still; why art thou screaming and jumping about so?” cried he, and as he spoke he blew the bellows again until all her rags were burnt. The old woman cried without ceasing, and the smith thought to himself, “I have not quite the right art,” and took her out and threw her into the cooling-tub.

Then she screamed so loudly that the smith’s wife upstairs and her daughter-in-law heard, and they both ran downstairs, and saw the old woman lying in a heap in the quenching-tub, howling and screaming, with her face wrinkled and shrivelled and all out of shape. Thereupon the two, who were both with child, were so terrified that that very night two boys were born who were not made like men but apes, and they ran into the woods, and from them sprang the race of apes.

Facebook

Whatsapp

Messenger Telegram

Διάβασε ένα παραμύθι 5 λεπτών

Ο γενναίος ραφτάκος

Ποντικοκυνηγός ή Τα παιδιά της πόλης

Το ασχημόπαπο

Μάθετε γλώσσες. Πατήστε δύο φορές σε μια λέξη.Μάθετε γλώσσες στο πλαίσιο με το Childstories.org και το Deepl.com.

Πληροφορίες για επιστημονική ανάλυση