Τα δώρα των Μικρών Ανθρώπων - Παραμύθι του Αδελφοί Γκριμ

Ένας ράφτης και ένας χρυσοχόος ταξίδευαν μαζί, και ένα βράδυ, όταν ο ήλιος είχε δύσει πίσω από τα βουνά, άκουσαν τον ήχο μιας μακρινής μουσικής, η οποία γινόταν όλο και πιο έντονη. Ακουγόταν παράξενη, αλλά τόσο ευχάριστη που ξέχασαν όλη τους την κούραση και προχώρησαν γρήγορα. Το φεγγάρι είχε ήδη ανατείλει όταν έφτασαν σε έναν λόφο στον οποίο είδαν ένα πλήθος από μικρούς άντρες και γυναίκες, που είχαν πιαστεί χέρι-χέρι και στροβιλίζονταν στον χορό με τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση και αγαλλίαση.

Το τραγουδούσαν με πολύ γοητευτικό τρόπο, και αυτή ήταν η μουσική που είχαν ακούσει οι ταξιδιώτες. Ανάμεσά τους καθόταν ένας γέρος που ήταν αρκετά ψηλότερος από τους υπόλοιπους. Φορούσε ένα πολύχρωμο παλτό και η γκρίζα γενειάδα του κρεμόταν πάνω από το στήθος του. Οι δυο τους έμειναν όρθιοι γεμάτοι έκπληξη και παρακολουθούσαν τον χορό. Ο γέρος τους έκανε νόημα να μπουν και οι μικροί άνοιξαν πρόθυμα τον κύκλο τους. Ο χρυσοχόος, που είχε καμπούρα και, όπως όλοι οι καμπούρηδες, ήταν αρκετά γενναίος, μπήκε μέσα. Ο ράφτης στην αρχή φοβήθηκε λίγο και συγκρατήθηκε, αλλά όταν είδε πόσο χαρούμενα πήγαιναν όλα, πήρε το θάρρος του και τον ακολούθησε. Ο κύκλος έκλεισε ξανά αμέσως, και οι μικροί συνέχισαν να τραγουδούν και να χορεύουν με τα πιο άγρια ​​πηδήματα. Ο γέρος, ωστόσο, πήρε ένα μεγάλο μαχαίρι που κρεμόταν στη ζώνη του, το ακόνισε και όταν ακονίστηκε αρκετά, κοίταξε γύρω του τους ξένους. Ήταν τρομοκρατημένοι, αλλά δεν είχαν πολύ χρόνο για να σκεφτούν, γιατί ο γέρος άρπαξε τον χρυσοχόο και με τη μεγαλύτερη ταχύτητα ξύρισε τα μαλλιά του κεφαλιού του, και μετά το ίδιο συνέβη και στον ράφτη. Αλλά ο φόβος τους έφυγε όταν, αφού τελείωσε τη δουλειά του, ο γέρος τους χτύπησε και τους δύο στον ώμο με φιλικό τρόπο, σαν να έλεγε ότι είχαν συμπεριφερθεί καλά που άφησαν όλα αυτά να τους γίνουν πρόθυμα και χωρίς καμία αντίσταση. Έδειξε με το δάχτυλό του ένα σωρό κάρβουνα που ήταν στη μία πλευρά, και έδειξε στους ταξιδιώτες με τις χειρονομίες του ότι έπρεπε να γεμίσουν τις τσέπες τους με αυτά. Και οι δύο υπάκουσαν, αν και δεν ήξεραν σε τι θα τους χρησίμευαν τα κάρβουνα, και μετά συνέχισαν το δρόμο τους για να αναζητήσουν καταφύγιο για τη νύχτα. Όταν έφτασαν στην κοιλάδα, το ρολόι του γειτονικού μοναστηριού χτύπησε δώδεκα και το τραγούδι σταμάτησε. Σε μια στιγμή όλα είχαν εξαφανιστεί, και ο λόφος βρισκόταν μοναχικός στο φως του φεγγαριού.

Οι δύο ταξιδιώτες βρήκαν ένα πανδοχείο και σκεπάστηκαν με τα παλτά τους στα αχυρένια κρεβάτια τους, αλλά στην κούρασή τους ξέχασαν να βγάλουν τα κάρβουνα από μέσα τους πριν το κάνουν. Ένα βαρύ βάρος στα άκρα τους τους ξύπνησε νωρίτερα από το συνηθισμένο. Ψηφίζοντας στις τσέπες τους, δεν μπορούσαν να πιστέψουν στα μάτια τους όταν είδαν ότι δεν ήταν γεμάτες με κάρβουνα, αλλά με καθαρό χρυσό. Ευτυχώς, επίσης, τα μαλλιά και τα γένια τους ήταν ξανά πυκνά όπως πάντα.

Είχαν γίνει πλέον πλούσιοι, αλλά ο χρυσοχόος, ο οποίος, σύμφωνα με την άπληστη διάθεσή του, είχε γεμίσει τις τσέπες του καλύτερα, ήταν ξανά τόσο πλούσιος όσο ο ράφτης. Ένας άπληστος άνθρωπος, ακόμα κι αν έχει πολλά, εξακολουθεί να επιθυμεί να έχει περισσότερα, οπότε ο χρυσοχόος πρότεινε στον ράφτη να περιμένουν άλλη μια μέρα και να βγουν ξανά το βράδυ για να φέρουν πίσω ακόμα μεγαλύτερους θησαυρούς από τον γέρο στο λόφο. Ο ράφτης αρνήθηκε και είπε: «Έχω αρκετά και είμαι ευχαριστημένος. Τώρα θα γίνω αφέντης και θα παντρευτώ την αγαπημένη μου (γιατί έτσι αποκαλούσε την αγαπημένη του) και είμαι ευτυχισμένος άνθρωπος». Αλλά έμεινε άλλη μια μέρα για να τον ευχαριστήσει. Το βράδυ ο χρυσοχόος κρέμασε μερικές σακούλες στους ώμους του για να μπορέσει να βάλει πολλά, και πήρε το δρόμο για τον λόφο. Βρήκε, όπως και το προηγούμενο βράδυ, τους μικρούς ανθρώπους να τραγουδούν και να χορεύουν, και ο γέρος τον ξύρισε ξανά και του έκανε νόημα να πάρει μαζί του λίγο κάρβουνο. Δεν δίστασε να βάλει όσο μπορούσε στις σακούλες του, γύρισε πίσω πολύ χαρούμενος και σκεπάστηκε με το παλτό του. «Ακόμα κι αν το χρυσό ζυγίζει πολύ», είπε, «θα το αντέξω ευχαρίστως», και τελικά αποκοιμήθηκε με την γλυκιά προσμονή να ξυπνήσει το πρωί ως ένας πάμπλουτος άνθρωπος.

Όταν άνοιξε τα μάτια του, σηκώθηκε βιαστικά για να εξετάσει τις τσέπες του, αλλά πόσο έκπληκτος έμεινε όταν δεν έβγαλε τίποτα από αυτές παρά μόνο μαύρα κάρβουνα, και ότι όσο συχνά κι αν έβαζε τα χέρια του μέσα. «Το χρυσάφι που πήρα το προηγούμενο βράδυ είναι ακόμα εκεί για μένα», σκέφτηκε, και πήγε και το έβγαλε, αλλά πόσο σοκαρισμένος έμεινε όταν είδε ότι κι αυτό είχε μετατραπεί ξανά σε κάρβουνο. Χτύπησε το μέτωπό του με το σκονισμένο μαύρο χέρι του, και τότε ένιωσε ότι όλο του το κεφάλι ήταν φαλακρό και λείο, όπως και το σημείο όπου έπρεπε να είναι η γενειάδα του. Αλλά οι ατυχίες του δεν είχαν τελειώσει ακόμα. Τώρα παρατήρησε για πρώτη φορά ότι εκτός από την καμπούρα στην πλάτη του, μια δεύτερη, εξίσου μεγάλη, είχε φυτρώσει μπροστά στο στήθος του. Τότε αναγνώρισε την τιμωρία της απληστίας του και άρχισε να κλαίει δυνατά. Ο καλός ράφτης, που ξύπνησε από αυτό, παρηγόρησε τον δυστυχισμένο όσο μπορούσε και είπε: «Ήσουν σύντροφός μου στο ταξίδι μου. Θα μείνεις μαζί μου και θα μοιραστείς τον πλούτο μου». Κράτησε τον λόγο του, αλλά ο φτωχός χρυσοχόος ήταν υποχρεωμένος να κουβαλάει τις δύο καμπούρες όσο ζούσε και να καλύπτει το φαλακρό του κεφάλι με ένα σκουφάκι.

Facebook

Whatsapp

Messenger Telegram

Διάβασε ένα παραμύθι 5 λεπτών

Το ασχημόπαπο

Ποντικοκυνηγός ή Τα παιδιά της πόλης

Ο γενναίος ραφτάκος

Μάθετε γλώσσες. Πατήστε δύο φορές σε μια λέξη.Μάθετε γλώσσες στο πλαίσιο με το Childstories.org και το Deepl.com.

Πληροφορίες για επιστημονική ανάλυση