Чырвоная Шапачка - Казка братоў Грым

Жыла-была ў адной вёсцы маленькая дзяўчынка. Такая прыгожая, што прыгажэйшай за яе і на свеце не было. Маці яе вельмі любіла, а бабуля яшчэ больш. У дзень нараджэння ўнучкі падарыла ёй бабуля чырвоную шапачку. З таго часу дзяўчынка ўсюды хадзіла ў сваёй новай цудоўнай чырвонай шапачцы.

Выява: Otto Kubel (1868 – 1951)

Суседзі так пра яе і гаварылі: «Вунь Чырвоная Шапачка ідзе!» Аднойчы спякла мама піражок і сказала дачцэ: «Схадзі ты, Чырвоная Шапачка, да бабулі, занясі ёй гэты піражок і гарнушак масла ды даведайся, ці здаровая яна».

Сабралася Чырвоная Шапачка і пайшла да бабулі ў суседнюю вёску. Ідзе яна лесам, а насустрач ёй шэры воўк.

Выява: Otto Kubel (1868 – 1951)

Дужа захацелася яму з’есці Чырвоную Шапачку, ды толькі не асмеліўся ён: дзесьці непадалёку стукалі сякерамі дрывасекі. Аблізнуўся воўк і пытаецца ў дзяўчынкі: «Куды ты ідзеш, Чырвоная Шапачка?» А Чырвоная Шапачка яшчэ не ведала, як гэта небяспечна — спыняцца ў лесе і размаўляць з ваўком. Павіталася яна з ваўком і кажа: «Іду да бабулі і нясу ёй вось гэты піражок і гарнушак масла». «А ці далёка жыве твая бабуля?» — пытаецца воўк. «Даволі далёка, — адказвае Чырвоная Шапачка, — вунь у той вёсцы за млынам, у першай хатцы з краю».

«Добра, — кажа воўк, — мне таксама хочацца наведаць тваю бабулю. Я па гэтай дарозе пайду, а ты ідзі па той, паглядзім, хто з нас хутчэй прыйдзе». Сказаў гэта воўк і пабег з усіх ног па самай кароткай дарожцы.

Выява: Otto Kubel (1868 – 1951)

А Чырвоная Шапачка пайшла па самай доўгай дарозе. Ішла яна, не спяшалася, час ад часу спынялася, кветкі рвала і збірала ў букет. Не паспела яна яшчэ і да млына дайсці, а воўк тым часам прыбег да бабулінай хаты і стукаецца ў дзверы: «Стук-стук!

Выява: Otto Kubel (1868 – 1951)

» — «Хто там?» — пытаецца бабуля. «Гэта я, унучка ваша, Чырвоная Шапачка, — адказвае воўк тоненькім голасам. — Я да вас у госці прыйшла, піражок прынесла і гарнушак масла».

А бабуля якраз хворая была і ляжала ў ложку. Яна падумала, што гэта і праўда Чырвоная Шапачка, і крыкнула: «Шмаргані за вяровачку, дзіцятка маё, — дзверы і адчыняцца». Воўк шмаргануў за вяровачку — дзверы і адчыніліся. Кінуўся воўк на бабулю і зараз праглынуў яе. Ён быў дужа галодны, бо тры дні нічога не еў. Потым зачыніў дзверы, улёгся на бабулін ложак і пачаў чакаць Чырвоную Шапачку.

Выява: Otto Kubel (1868 – 1951)

Неўзабаве яна прыйшла і пастукалася: «Стук-стук!» — «Хто там?» — пытаецца воўк. А голас у яго грубы, хрыплы. Чырвоная Шапачка спалохалася спачатку, але потым падумала, што бабуля ахрыпла ад прастуды і таму ў яе такі голас. «Гэта я, унучка ваша, прынесла вам піражок і гарнушак масла». Воўк адкашляўся і сказаў тоненька: «Шмаргані за вяровачку, дзіцятка маё, — дзверы і адчыняцца». Чырвоная Шапачка шмарганула за вяровачку — дзверы і адчыніліся.

Зайшла дзяўчынка ў дамок, а воўк схаваўся пад коўдру і кажа: «Пакладзі, унучка, піражок на стол, гарнушак на паліцу пастаў, а сама прыляж побач са мной. Ты, мусіць, вельмі стамілася».

Выява: Otto Kubel (1868 – 1951)

Чырвоная Шапачка легла побач з ваўком і пытаецца: «Бабулечка, чаму ў цябе такія вялікія рукі?» — «Гэта каб мацней цябе абняць, дзіцятка маё». «Бабулечка, чаму ў цябе такія вялікія вушы?» — «Каб лепш чуць, дзіцятка маё». «Бабулечка, чаму ў цябе такія вялікія вочы?

Выява: Paul Hey (1867 – 1952)

» — «Каб лепш бачыць, дзіцятка маё». «Бабулечка, чаму ў цябе такія вялікія зубы?» — «А гэта каб хутчэй з’есці цябе, дзіцятка маё!»

Не паспела Чырвоная Шапачка і войкнуць, як люты воўк накінуўся на яе і праглынуў разам з чаравікамі і чырвонай шапачкай. Але на вялікае шчасце, у гэты самы час міма хаткі праходзілі дрывасекі з сякерамі на плячах. Пачулі яны шум, убеглі ў хатку і забілі ваўка. А пасля распаролі яму жывот, і адтуль выйшла Чырвоная Шапачка, а за ёй бабуля — абедзве цэлыя, нібы нічога і не здарылася.

Facebook

Whatsapp

Messenger Telegram

Вывучайце мовы. Двойчы націсніце на слова.Вывучайце мовы ў кантэксце з Childstories.org і Deepl.com.

Інфармацыя для навуковага аналізу