Азартныя гульні Гензель - Казка братоў Грым

Калісьці жыў чалавек, які толькі і рабіў, што гуляў у азартныя гульні, і таму людзі ніколі не называлі яго інакш, як Гензель-гулец. А паколькі ён ніколі не пераставаў гуляць у азартныя гульні, ён прайграў свой дом і ўсё, што меў. І вось, за дзень да таго, як крэдыторы збіраліся забраць у яго дом, прыйшлі Гасподзь і святы Пётр і папрасілі яго даць ім прытулак на ноч. Тады Гензель-гулец сказаў: «Што да мяне, вы можаце заначаваць, але я не магу даць вам ложка ці ежы». Дык Гасподзь сказаў, што ён павінен прыняць іх, і яны самі купяць што-небудзь паесці, супраць чаго Гензель-гулец не пярэчыў. Тады святы Пётр даў яму тры грошы і сказаў, каб ён пайшоў да пякара і прынёс хлеба. І пайшоў Гензель-гулец, але калі ён дайшоў да дома, дзе сабраліся іншыя валацугі-гульцы, яны, хоць і выйгралі ўсё, што ў яго было, гучна прывіталі яго і сказалі: «Гензель, заходзь». — О, — сказаў ён, — хочаш выйграць і тры грошы? — Яго не адпусцілі. Ён зайшоў і прайграў і тры грошы. Тым часам святы Пётр і Гасподзь чакалі, і, паколькі ён так доўга не прыходзіў, яны пайшлі яму насустрач. Аднак, калі прыйшоў Гензель-Каралеўскі, ён зрабіў выгляд, што грошы ўпалі ў канаву, і ўвесь час рыўся ў ёй, каб знайсці іх, але наш Гасподзь ужо ведаў, што ён згубіў іх у гульні. Святы Пётр зноў даў яму тры грошы, і цяпер ён не дазволіў сябе зноў адвесці, а прынёс ім бохан хлеба. Тады наш Гасподзь спытаў, ці няма ў яго віна, і сказаў: «На жаль, пане, бочкі ўсе пустыя!» Але Гасподзь сказаў яму спусціцца ў склеп, бо там усё яшчэ ёсць лепшае віно. Доўга ён не верыў у гэта, але нарэшце сказаў: «Ну, я спушчуся, але я ведаю, што там яго няма». Аднак, калі ён павярнуў кран, о цуд! Найлепшае віно скончылася! Ён прынёс яго ім, і яны ўдваіх правялі там ноч. Раніцай наступнага дня наш Гасподзь сказаў азартнаму Гензелю, што той можа папрасіць у яго тры ласкі. Гасподзь чакаў, што той папросіць трапіць у рай; але азартны Гензель папрасіў калоду карт, з якімі ён мог бы выйграць усё, косці, з якімі ён мог бы выйграць усё, і дрэва, на якім раслі б усялякія плады, і з якога ніхто, хто ўзлез наверх, не мог бы спусціцца, пакуль ён не загадаў яму зрабіць гэта. Гасподзь даў яму ўсё, што ён прасіў, і пайшоў са святым Пятром.

І вось, Гензель-азартнік адразу ж пачаў гуляць па-сапраўднаму, і неўзабаве ён выйграў палову свету. Тады святы Пётр сказаў Госпаду: «Госпадзе, гэта не павінна працягвацца, ён выйграе, а ты прайграеш увесь свет. Мы павінны паслаць яму Смерць». Калі з’явілася Смерць, Гензель-азартнік толькі што сеў за гульнявы ​​стол, і Смерць сказала: «Гензель, выйдзі крыху». Але Гензель-азартнік сказаў: «Пачакай крыху, пакуль гульня скончыцца, а тым часам узлезь на тое дрэва і назбірай трохі пладоў, каб нам было што пажаваць па дарозе». Тады Смерць узлезла наверх, але калі захацела спусціцца, не магла, і Гензель-азартнік пакінуў яго там на сем гадоў, і за гэты час ніхто не памёр.

Дык сказаў святы Пётр Госпаду: «Госпадзе, гэтаму нельга працягвацца. Людзі больш не паміраюць; мы павінны ісці самі». І яны пайшлі самі, і Гасподзь загадаў Гензелю дазволіць Смерці сысці. Тады Гензель адразу пайшоў да Смерці і сказаў яму: «Сыдзі», і Смерць адразу ж забрала яго і паклала яму канец. Яны пайшлі разам і прыйшлі ў наступны свет, і тады Гензель-азартнік накіраваўся прама да дзвярэй Раю і пастукаў у іх. «Хто там?» — «Гензель-азартнік». «Ах, мы не хочам мець з ім нічога агульнага! Ідзі!» Дык ён падышоў да дзвярэй Чыстца і зноў пастукаў. «Хто там?» — «Гензель-азартнік». «Ах, тут дастаткова плачу і галашэнняў і без яго. Мы не хочам гуляць у азартныя гульні, проста ідзі зноў». Потым ён падышоў да дзвярэй Пекла, і туды яго ўпусцілі. Аднак дома не было нікога, акрамя старога Люцыфера і хітрых д’яблаў, якія толькі што рабілі сваю злую справу ў свеце. І як толькі Гензель з’явіўся там, ён зноў сеў гуляць у азартныя гульні. Люцыферу ж не было чаго губляць, акрамя сваіх нязграбных д’яблаў, і азартны Гензель выйграў іх у яго, бо ў карты ён не мог не зрабіць гэтага. І вось ён зноў пайшоў са сваімі крывадушнымі д’ябламі, і яны пайшлі ў Гогенфурт, выцягнулі хмель і ўзляцелі з ім на неба і пачалі тыцкаць яго жэрдкай, і неба пачало трэскаць. Тады зноў святы Пётр сказаў: «Госпадзе, гэта не можа працягвацца, мы павінны ўпусціць яго, інакш ён скіне нас з неба». І яны ўпусцілі яго. Але азартны Гензель адразу ж зноў пачаў гуляць, і быў такі шум і мітусня, што не было чуваць, што яны самі казалі. Таму святы Пётр зноў сказаў: «Госпадзе, гэта не можа працягвацца, мы павінны скінуць яго, інакш ён збунтуе ўсё неба». Такім чынам, яны адразу пайшлі да яго і скінулі яго, і душа яго разбілася на кавалкі, і пайшла да азартных валацугаў, якія жывуць і сёння.

Facebook

Whatsapp

Messenger Telegram

Вывучайце мовы. Двойчы націсніце на слова.Вывучайце мовы ў кантэксце з Childstories.org і Deepl.com.

Інфармацыя для навуковага аналізу