Стары султан - Казка братоў Грым

У аднаго фермера калісьці быў верны сабака па імені Султан, які састарэў і страціў усе зубы, так што больш нічога не мог моцна ўтрымаць. Аднойчы фермер стаяў са сваёй жонкай каля дзвярэй дома і сказаў: «Заўтра я збіраюся застрэліць старога Султана, ён больш ні на што не патрэбны».

Яго жонка, якая пашкадавала вернага звера, адказала: «Ён так доўга служыў нам і быў такім верным, што мы маглі б цалкам аддаваць яму належнае».

— Гм! Што? — сказаў чалавек. — Ты не вельмі кемлівы. У яго ў роце не засталося ніводнага зуба, і ніводзін злодзей яго не баіцца; цяпер ён можа сысці. Калі ён нам і паслужыў, дык добра наеўся.

Бедны сабака, які ляжаў непадалёк на сонцы, усё пачуў і шкадаваў, што заўтрашні дзень будзе яго апошнім. У яго быў добры сябар, воўк, і ён увечары выпаўз да яго ў лес і паскардзіўся на лёс, які яго чакаў. — Слухай, плётка, — сказаў воўк, — не сумуй, я дапамагу табе ў бядзе. Я нешта прыдумаў. Заўтра ранняй раніцай твой гаспадар ідзе з жонкай касіць сена, і яны возьмуць з сабой сваё маленькае дзіця, бо ніхто не застанецца ў доме. У іх звычайна падчас працы дзіця кладуць пад жывой агароджай у цені; ляжы там і ты, быццам хочаш яго ахоўваць. Потым я выйду з лесу і забяру дзіця. Ты павінен кінуцца за мной, быццам хочаш яго зноў схапіць у мяне. Я кіну яго ўпасці, і ты аднясеш яго бацькам, якія падумаюць, што ты яго выратаваў, і будуць занадта ўдзячныя, каб зрабіць табе шкоду; наадварот, ты будзеш у вялікай пашане, і яны больш ніколі не пакінуць цябе ў нястачы.

План спадабаўся сабаку, і ён быў выкананы менавіта так, як было задумана. Бацька закрычаў, калі ўбачыў ваўка, які бег па полі з яго дзіцем, але калі стары султан прынёс яго назад, ён быў поўны радасці, пагладзіў яго і сказаў: «Ніводная валасінка твая не пацерпіць, ты будзеш есці мой хлеб бясплатна, пакуль будзеш жывы».

І сказаў ён жонцы: «Ідзі дадому зараз жа і прыгатуй старому султану кавалак хлеба, каб яму не давялося яго кусаць, і прынясі падушку з майго ложка, я дам яму на ёй ляжаць».

Адгэтуль Стары Султан быў настолькі дабрабытны, наколькі толькі мог пажадаць.

Неўзабаве пасля гэтага воўк наведаў яго і быў задаволены тым, што ўсё так добра атрымалася. «Але, плятка, — сказаў ён, — ты толькі вокам падміргнеш, калі ў мяне будзе магчымасць забраць адну з тлушчых авечак твайго гаспадара».

— Не разлічвай на гэта, — адказаў сабака, — я застануся верны свайму гаспадару, я не магу з гэтым пагадзіцца.

Воўк, які падумаў, што пра гэта нельга казаць сур’ёзна, пачаў поўзаць уначы і хацеў забраць авечак. Але фермер, якому верны султан расказаў пра ваўчы план, злавіў яго і добра апрацаваў яго скуру цэпам. Воўк мусіў уцячы, але ён крыкнуў сабаку: «Пачакай трохі, нягоднік, ты за гэта заплаціш».

На наступную раніцу воўк паслаў дзіка выклікаць сабаку ў лес, каб яны маглі ўладзіць справу. Стары Султан не знайшоў нікога, хто б падтрымаў яго, акрамя ката з трыма нагамі, і калі яны выйшлі разам, бедны кот кульгаў, адначасова выцягваючы хвост у паветра ад болю.

Воўк і яго сябар ужо былі на прызначаным месцы, але калі ўбачылі, што ідзе вораг, падумалі, што ён прынёс з сабой шаблю, бо памылкова прынялі выцягнуты хвост ката за шаблю. А калі бедная жывёліна скакала на сваіх трох нагах, ім кожны раз здавалася, што яна падымае камень, каб кінуць у іх. Таму яны абодва спалохаліся: дзік запаўз у падлесак, а воўк ускочыў на дрэва.

Сабака і кот, калі падышлі, здзівіліся, што нікога не відаць. Аднак дзік не змог цалкам схавацца, і адно з яго вушэй усё яшчэ было відаць. Пакуль кот уважліва азіраўся, дзік паварушыў вухам; кот, які падумаў, што там варушыцца мыш, скочыў на яго і моцна ўкусіў.

Кабан страшна закрычаў і ўцёк, крыкнуўшы: «Вінаваты сядзіць на дрэве». Сабака і кот паднялі вочы і ўбачылі ваўка, які саромеўся сваёй нясмеласці і пасябраваў з сабакам.

Facebook

Whatsapp

Messenger Telegram

Вывучайце мовы. Двойчы націсніце на слова.Вывучайце мовы ў кантэксце з Childstories.org і Deepl.com.

Інфармацыя для навуковага аналізу