Сабака і верабей - Казка братоў Грым

У аўчаркі быў не добры гаспадар, а, наадварот, такі, які дазваляў ёй пакутаваць ад голаду. Не магла яна больш з ім заставацца і пайшла вельмі сумная. Па дарозе сустрэла вераб’я, які сказаў: «Брат сабака, чаму ты такі сумны?»

Сабака адказаў: «Я галодны і мне няма чаго есці».

Тады верабей сказаў: «Дарагі брат, хадзем са мной у горад, і я насычу твой голад». І пайшлі яны разам у горад, і калі падышлі да мясной крамы, верабей сказаў сабаку: «Пастой тут, я назбіраю для цябе кавалачак мяса». І ён сеў на стойла, азірнуўся, каб пераканацца, што ніхто за ім не назірае, і так доўга дзяўбнуў, цягнуў і рваў кавалак, які ляжаў на краі, што той саслізнуў. Потым сабака схапіў яго, пабег у кут і праглынуў.

Верабей сказаў: «А цяпер хадзем са мной у іншую краму, і тады я куплю табе яшчэ адзін кавалак, каб ты быў сыты». Калі сабака з’еў і другі кавалак, верабей спытаў: «Брат сабака, ты ўжо хопіць?»

— Так, мяса я наеўся дастаткова, — адказаў ён, — але хлеба яшчэ не еў.

Сказаў верабей: «Ты таксама атрымаеш гэта, хадзем са мной». Потым ён павёў яго ў пякарню і пачаў дзяўбаваць пару булачак, пакуль яны не пакаціліся, а калі сабака хацеў яшчэ, ён павёў яго да іншага кіёска і зноў купіў яму хлеба.

Калі гэта было з’едзена, верабей сказаў: «Брат сабака, ты ўжо хопіць?»

— Так, — адказаў ён, — зараз мы трохі прагуляемся за горадам. Потым яны абодва выйшлі на шашу. Аднак надвор’е было цёплае, і калі яны прайшлі крыху, сабака сказаў: — Я стаміўся і хачу паспаць.

— Добра, спі, — адказаў верабей, — а я тым часам сяду на галінку. Сабака лёг на дарозе і моцна заснуў. Пакуль ён спаў, міма праехаў фурман з тройкай коней, нагружанай двума бочкамі віна. Верабей, аднак, убачыў, што той не збіраецца збочваць, а застаецца ў следзе, дзе ляжаў сабака, і закрычаў: — Вазаман, не рабі гэтага, інакш я зраблю цябе бедным!

Але фурман прабурчаў сам сабе пад нос: «Ты мяне не збяднееш», — і шчоўкнуў пугай, і воз пераехаў сабаку, і колы яго забілі. Тады верабей закрычаў: «Ты пераехаў майго брата-сабаку і забіў яго, гэта будзе каштаваць табе воза і коней».

— Воз і коні, праўда! — сказаў фурман. — Якую ж ты мне шкоду можаш зрабіць? — і паехаў далей. Тады верабей залез пад навес воза і так доўга клюваў у тую ж бочку, што выпусціў усю вадкасць, і тады ўсё віно выцякло, а фурман гэтага не заўважыў. Але аднойчы, калі ён азірнуўся, убачыў, што з воза капае, зірнуў на бочкі і ўбачыў, што адна з іх пустая.

— Няшчасны я чалавек! — усклікнуў ён.

— Яшчэ не такі няшчасны выпадак, — сказаў верабей, узляцеў на галаву аднаго з канёў і выклюў яму вочы. Убачыўшы гэта, кучар дастаў сякеру і хацеў ударыць вераб’я, але верабей узляцеў у паветра, ударыў каня па галаве, і той упаў мёртвы.

«О, які ж я няшчасны чалавек!» — усклікнуў ён.

— Яшчэ не так няшчасна, — сказаў верабей, і калі кучар паехаў далей з двума конямі, верабей зноў залез пад вечка і выключыў корак з другой бочкі, так што ўсё віно разлілася.

Калі кузнец заўважыў гэта, ён зноў закрычаў: «О, які я няшчасны чалавек!» Але верабей адказаў: «Яшчэ недастаткова няшчасны», — і сеў на галаву другога каня, выклюўшы яму вочы.

Кучар падбег да яго і ўзняў сякеру, каб ударыць, але верабей узляцеў у паветра, і ўдар трапіў у каня, які ўпаў. «Ох, які я няшчасны чалавек». «Яшчэ недастаткова няшчасны», — сказаў верабей, сеў на галаву трэцяга каня і выклюў яму вочы. Кучар у лютасці ўдарыў вераб’я, не азіраючыся, і не зачапіў яго, а забіў і трэцяга каня.

— О, які ж я няшчасны чалавек! — закрычаў ён. — Яшчэ недастаткова няшчасны, — адказаў верабей. — Цяпер я зраблю цябе няшчасным у тваім доме. — І паляцеў прэч.

Кучар мусіў пакінуць воз і, поўны злосці і прыкрасці, паехаў дадому. «Ах, — сказаў ён жонцы, — колькі ж няшчасцяў мяне здарылася! У мяне скончылася віно, і ўсе тры коні здохлі!»

— Ой, муж, — адказала яна, — якая ж злая птушка заляцела ў дом! Яна сабрала ўсіх птушак на свеце, і яны напалі на нашае збожжа там, наверсе, і пажыраюць яго. Потым ён падняўся наверх, і тысячы і тысячы птушак сядзелі на гарышчы і з’елі ўсё збожжа, а верабей сядзеў сярод іх. Тады кучар закрычаў: — Ой, які я няшчасны чалавек!

— Яшчэ не такі няшчасны! — адказаў верабей. — Вазачнік, гэта будзе каштаваць табе жыцця, — і вылецеў.

Тады фурман страціў усю сваю маёмасць, спусціўся ўніз у пакой, сеў за печчу і быў вельмі раз’юшаны і агорчаны. Але верабей сядзеў на вуліцы перад акном і крычаў: «Вазан, гэта будзе каштаваць табе жыцця!»

Тады возчык выхапіў сякеру і кінуў яе ў вераб’я, але тая толькі разбіла акно, а птушку не зачапіла. Верабей ускочыў унутр, сеў на печ і закрычаў: «Вазчык, гэта будзе каштаваць табе жыцця!»

Апошні, зусім раз’юшаны і аслеплены ад лютасці, разляцеў печ напалам, і як верабей пералятаў з месца на месца, так і ўсё яго хатняе начынне: люстэрка, лаўкі, стол і, нарэшце, сцены яго дома, але ён не мог патрапіць у птушку. Нарэшце ён злавіў яе рукой.

Тады яго жонка сказала: «Можа, мне яго забіць?»

— Не, — закрычаў ён, — гэта было б занадта міласэрна. Ён памрэ значна жорсткей, — і ён узяў яго і праглынуў цалкам. Але верабей пачаў трапятацца ў яго целе і зноў узляцеў у рот чалавеку; потым ён выцягнуў галаву і закрычаў: — Вазачнік, гэта ўсё роўна будзе каштаваць табе жыцця!

Кучар аддаў сякеру жонцы і сказаў: «Жонка, забі птушку ў мяне ў роце». Жанчына ўдарыла, але прамахнулася і трапіла фурману прама па галаве, так што той упаў мёртвы. Але верабей узляцеў угору і прэч.

Facebook

Whatsapp

Messenger Telegram

Вывучайце мовы. Двойчы націсніце на слова.Вывучайце мовы ў кантэксце з Childstories.org і Deepl.com.

Інфармацыя для навуковага аналізу