Час чытання: 2 хв
Жыў-быў калісьці цудоўны музыка, які ішоў адзін па лесе і думаў пра ўсялякія рэчы, а калі яму не засталося нічога, пра што можна было б думаць, ён сказаў сабе: «Час у лесе пачынае цяжка цягнуцца, я знайду сабе добрага спадарожніка».
Потым ён зняў са спіны скрыпку і заіграў так, што рэха адгукалася па дрэвах. Неўзабаве да яго праз зараснікі бег воўк.
— А, вось ідзе воўк! Я яго зусім не хачу! — сказаў музыка, але воўк падышоў бліжэй і сказаў яму: — Ах, дарагі музыка, як прыгожа ты іграеш! Я б таксама хацеў гэтаму навучыцца.
— Хутка даведаешся, — адказаў музыка, — што табе трэба толькі рабіць усё, што я табе загадаю.
— О, музыкант, — сказаў воўк, — я буду слухацца цябе, як вучоны слухаецца свайго гаспадара. Музыка загадаў яму ісці за ім, і калі яны прайшлі разам частку шляху, яны падышлі да старога дуба, які быў дуплісты ўнутры і з расколінай пасярэдзіне.
— Глядзі, — сказаў музыка, — калі хочаш навучыцца іграць на скрыпцы, засунь пярэднія лапы ў гэтую шчыліну. Воўк паслухаўся, але музыка хутка падхапіў камень і адным ударам заціснуў туды свае дзве лапы так моцна, што той быў вымушаны заставацца там, як палонны. — Заставайся тут, пакуль я не вярнуся, — сказаў музыка і пайшоў сваёй дарогай.
Праз нейкі час ён зноў сказаў сабе: «Час у лесе пачынае цяжка ляцець, я паклічу сюды іншага спадарожніка», — узяў скрыпку і зноў заіграў у лесе.
Неўзабаве да яго па дрэвах папаўзла ліса. «А, ідзе ліса!» — сказаў музыка. «Яна мне зусім не патрэбна».
Падышоў да яго ліс і сказаў: «О, дарагі музыкант, як прыгожа ты іграеш! Я б таксама хацеў гэтаму навучыцца».
— Гэта хутка даведаешся, — сказаў музыка. — Табе трэба толькі рабіць усё, што я табе загадаю.
— О, музыкант, — сказаў тады ліс, — я буду слухацца цябе, як вучоны слухаецца свайго настаўніка.
— Ідзі за мной, — сказаў музыка; і калі яны прайшлі крыху шляху, яны выйшлі на сцежку, акружаную высокімі кустамі паабапал яе. Там музыка спыніўся, з аднаго боку прыгнуў да зямлі малады куст ляшчыны і паставіў нагу на яго верхавіну, потым ён прыгнуў маладое дрэўца і з другога боку і сказаў: — А цяпер, лісічка, калі ты хочаш чаму-небудзь навучыцца, дай мне сваю левую пярэднюю лапу.
Ліс паслухаўся, і музыкант прывязаў лапу да левай галіны. «Лісёначак, — сказаў ён, — а цяпер дай мне правую лапу», — і прывязаў яе да правай галіны. Потым ён праверыў, ці дастаткова яны трывалыя, адпусціў лапу, і кусты зноў выраслі і рэзка паднялі лісёначка, так што яно павісла ў паветры, змагаючыся.
— Пачакай тут, пакуль я не вярнуся, — сказаў музыка і пайшоў сваёй дарогай.
Зноў ён сказаў сабе: «Час у лесе пачынае ляцець, я паклічу сюды яшчэ аднаго спадарожніка». Узяў скрыпку, і гук яе разнёсся па лесе. І тут да яго скокнуў маленькі заяц.
— Вось ідзе заяц, — сказаў музыка, — ён мне не патрэбны.
— Ах, дарагі музыкант, — сказаў заяц, — як прыгожа ты іграеш на скрыпцы; я таксама хацеў бы гэтаму навучыцца.
— Гэта хутка даведаешся, — сказаў музыка, — табе трэба толькі рабіць усё, што я табе загадаю.
— О, музыкант, — адказаў маленькі заяц, — я буду слухацца цябе, як вучоны слухаецца свайго настаўніка.
Яны прайшлі разам частку шляху, пакуль не дайшлі да адкрытай прасторы ў лесе, дзе расла асіна. Музыкант прывязаў доўгую вяроўку да шыі маленькага зайчыка, а другі канец прымацаваў да дрэва.
— А цяпер хутчэй, зайчык, бяжы дваццаць разоў вакол дрэва! — крыкнуў музыка, і зайчык паслухаўся, і калі ён аббег дваццаць разоў, ён дваццаць разоў абвіў вяроўку вакол ствала дрэва, і зайчык быў злоўлены, і хай ён цягне і цягне, колькі хоча, ён толькі ўпіўся ў яго пяшчотную шыйку.
— Пачакай тут, пакуль я вярнуся, — сказаў музыка і пайшоў далей.
Тым часам воўк штурхаў, цягнуў і кусаў камень, і працаваў так доўга, што вызваліў ногі і зноў выцягнуў іх з расколіны. Поўны злосці і лютасці, ён кінуўся за музыкам і хацеў разарваць яго на кавалкі.
Калі ліс убачыў, як ён бяжыць, ён пачаў скардзіцца і крычаць што сілы: «Брат воўк, прыйдзі мне на дапамогу, музыкант здрадзіў мне!»
Воўк зваліў невялікае дрэва, перакусіў шнур напалам і вызваліў ліса, які пайшоў з ім адпомсціць музыканту. Яны знайшлі звязанага зайца, якога таксама вызвалілі, а потым усе разам пачалі шукаць ворага.
Музыка зноў іграў на скрыпцы, ідучы далей, і на гэты раз яму пашанцавала больш. Гук дасягнуў вушэй беднага дрывасека, які адразу ж, хацеў ён гэтага ці не, кінуў працу і падышоў з сякеркай пад пахай паслухаць музыку.
«Нарэшце з’явіўся патрэбны спадарожнік, — сказаў музыка, — бо я шукаў чалавека, а не дзікага звера».
І ён пачаў іграць так прыгожа і цудоўна, што бедны чалавек стаяў там, быццам зачараваны, і сэрца ягонае заскакала ад радасці. І калі ён так стаяў, падышлі воўк, ліс і заяц, і ён добра ўбачыў, што ў іх быў нейкі злы намер.
Тады ён узняў сваю бліскучую сякеру і стаў перад музыкам, быццам кажучы: «Хто хоча дакрануцца да яго, няхай сцеражыцца, бо яму давядзецца мець справу са мной!» Тады звяры спалохаліся і пабеглі назад у лес.
Музыкант, аднак, з удзячнасці яшчэ раз сыграў чалавеку і пайшоў далей.
Facebook 
Whatsapp 
Messenger 
Telegram
Інфармацыя для навуковага аналізу
Паказчык | Значэнне |
|---|---|
| Нумар | KHM 8 |
| Пераклады | EN, ZH, ES, FR, RU, CZ, PT, JA, DE, KO, VI, TR, IT, PL, NL, RO, EL, HU, DA, FI, SE, BG, LV, SK, SL, SR, NO, LT |
| Індэкс чытальнасці паводле Б'ёрнсана | 39,3 |
| Колькасць знакаў | 4.932 |
| Колькасць літар | 3.827 |
| Колькасць сказаў | 54 |
| Колькасць слоў | 805 |
| Сярэдняя колькасць слоў у сказе | 14,91 |
| Словы даўжэй за 6 літар | 196 |
| Працэнт доўгіх слоў | 24,3% |
| Type-Token Ratio (TTR) | 0,448 |
| Moving-Average Type-Token Ratio (MATTR) | 0,855 |
| Measure of Textual Lexical Diversity (MTLD) | 154,7 |
| Hapax Legomena | 225 |
| Average word length | 4,76 |
| Median sentence length | 14,0 |
| 90th percentile sentence length | 25,0 |
| Direct speech share | 12,3% |
| Sentence complexity | 2,37 |
| Connectors | 0 |
| Referential cohesion | 0,037 |
| Character/name candidates | Час (3) |
| Character co-occurrence network | none |
| Motif/tag candidates | Браты Грым |
