Час чытання: 2 хв
Жыла-была калісьці кухарка па імені Грэтэль. Яна насіла чаравікі з чырвонымі разеткамі. Калі выходзіла ў іх на вуліцу, то круцілася туды-сюды і думала: «Ты сапраўды прыгожая дзяўчына!» А калі вярнулася дадому, то з радасцю выпіла глыток віна, і, паколькі віно ўзбуджае жаданне паесці, яна спрабавала найлепшае з таго, што гатавала, пакуль не задаволілася, і сказала: «Кухарка павінна ведаць, якая тут ежа».
Аднойчы гаспадар сказаў ёй: «Грэтэль, сёння ўвечары прыйдзе госць; прыгатуй мне дзвюх вытанчаных курыц».
— Я паклапочуся пра гэта, гаспадар, — адказала Грэтэль. Яна закалола дзвюх курэй, ашпарыла іх, абскубала, паклала на ражон і пад вечар паставіла перад агнём, каб яны запяклі. Курыца пачала падрумяньвацца і была амаль гатовая, але госць яшчэ не прыйшоў. Тады Грэтэль крыкнула свайму гаспадару: — Калі госць не прыйдзе, я павінна забраць курэй з агню, але будзе грэх і сорам, калі іх не з’ядуць адразу, калі яны самыя сакавітыя.
Гаспадар сказаў: «Я сам пабягу і прывяду госця». Калі гаспадар павярнуўся спіной, Грэтэль паклала ражон з курамі ўбок і падумала: «Так доўга стаяць каля агню — і спякота, і смагу хочацца, хто ведае, калі яны прыйдуць? А пакуль я збягу ў склеп і нап’юся».
Яна збегла ўніз, паставіла збан і сказала: «Хай Бог дабраславіць цябе, Грэтэль», — і добра адпіла, а потым яшчэ раз зрабіла глыток.
Потым яна пайшла, паклала курэй назад на агонь, паліла іх і весела пакруціла ражном. Але, паколькі смажанае мяса так смачна пахла, Грэтэль падумала: «Магчыма, нешта не так, варта было б яго пакаштаваць!» Яна дакранулася да яго пальцам і сказала: «Ах! Якая смачная гэтая курыца! Гэта сапраўды грэх і сорам, што яе не ядуць адразу!»
Яна падбегла да акна, каб паглядзець, ці не ідзе гаспадар са сваім госцем, але нікога не ўбачыла, вярнулася да курэй і падумала: «Адно крылца гарыць! Лепш бы я яго зняла і з’ела».
Дык вось, яна адрэзала яго, з’ела і атрымлівала асалоду ад яго, а калі скончыла, падумала: «Адно таксама павінна з’ехаць, інакш гаспадар заўважыць, што чагосьці не хапае». Калі два крылцы былі з’едзены, яна пайшла шукаць гаспадара, але не знайшла яго. Раптам ёй прыйшло ў галаву: «Хто ведае? Можа, яны зусім не прыйдуць і ўжо кудысьці павярнуліся».
Тады яна сказала: «Прывітанне, Грэтэль, атрымлівай асалоду, адну курыцу разрэзалі, выпі яшчэ і з’еш яе цалкам; калі яна будзе з’едзена, ты будзеш спакойная, чаму ж павінны быць сапсаваны добрыя дары Божыя?»
Яна зноў пабегла ў склеп, зрабіла вялікі глыток і з вялікай радасцю з’ела адну курачку. Калі адна з курачак была праглынута, а гаспадар усё не вяртаўся, Грэтэль зірнула на другую і сказала: «Дзе адна, там павінна быць і другая, яны пасуюць адна да адной; што падыходзіць адной, тое падыходзіць і другой; я думаю, калі б я зрабіла яшчэ адзін глыток, гэта не пашкодзіла б мне». Яна зноў зрабіла вялікі глыток і дазволіла другой куранцы далучыцца да першай.
Калі яна якраз ела, падышоў гаспадар і закрычаў: «Хутчэй, Грэтэль, госць ідзе адразу за мной!» — «Так, пане, я зараз пачну абслугоўваць», — адказала Грэтэль. Тым часам гаспадар зірнуў, ці накрыты стол, узяў вялікі нож, якім збіраўся разразаць курэй, і навастрыў яго на прыступках. Неўзабаве падышоў госць і ветліва і ветліва пастукаў у дзверы.
Грэтэль пабегла і азірнулася, каб паглядзець, хто там, і, убачыўшы госця, прыклала палец да вуснаў і сказала: «Ціха! Ціха! Уцякай як мага хутчэй, бо калі мой гаспадар цябе зловіць, табе будзе горш. Ён, вядома, запрасіў цябе на вячэру, але хоча адрэзаць табе абодва вушы. Паслухай толькі, як ён точыць нож!»
Госць пачуў рыпанне і як мага хутчэй спусціўся па прыступках. Грэтэль не сядзела склаўшы рукі; яна з крыкам пабегла да гаспадара і закрычала: «Вы запрасілі цудоўнага госця!»
— Гэй, чаму, Грэтэль? Што ты маеш на ўвазе? — Так, — сказала яна, — ён узяў з талеркі куранят, якіх я якраз збіралася падаваць, і ўцёк з імі!
— Вось гэта хітры ход! — сказаў гаспадар і пашкадаваў цудоўных курэй. — Каб ён толькі пакінуў мне адну, каб мне што-небудзь засталося есці.
Ён паклікаў яго спыніцца, але госць зрабіў выгляд, што не чуе. Потым ён пабег за ім з нажом у руцэ і крычаў: «Толькі адну, толькі адну», маючы на ўвазе, што госць павінен пакінуць яму толькі адну курыцу, а не браць абедзвюх.
Госць жа не думаў інакш, як аддаць адно са сваіх вушэй, і пабег, быццам пад ім гарэў агонь, каб забраць іх абодва з сабой дадому.
Facebook 
Whatsapp 
Messenger 
Telegram
Інфармацыя для навуковага аналізу
Паказчык | Значэнне |
|---|---|
| Нумар | KHM 77 |
| Пераклады | EN, ZH, ES, FR, RU, CZ, PT, JA, DE, KO, VI, TR, IT, PL, NL, RO, HU, DA, FI, SE, BG, SK, SR |
| Індэкс чытальнасці паводле Б'ёрнсана | 42,8 |
| Колькасць знакаў | 4.311 |
| Колькасць літар | 3.366 |
| Колькасць сказаў | 48 |
| Колькасць слоў | 696 |
| Сярэдняя колькасць слоў у сказе | 14,50 |
| Словы даўжэй за 6 літар | 197 |
| Працэнт доўгіх слоў | 28,3% |
| Type-Token Ratio (TTR) | 0,523 |
| Moving-Average Type-Token Ratio (MATTR) | 0,862 |
| Measure of Textual Lexical Diversity (MTLD) | 150,0 |
| Hapax Legomena | 254 |
| Average word length | 4,85 |
| Median sentence length | 12,0 |
| 90th percentile sentence length | 27,6 |
| Direct speech share | 31,1% |
| Sentence complexity | 2,58 |
| Connectors | 0 |
| Referential cohesion | 0,022 |
| Character/name candidates | Грэтэль (12), Адно (2) |
| Character co-occurrence network | none |
| Motif/tag candidates | Браты Грым |
