Час чытання: 1 хв
У старажытныя часы ехаў волат па вялікай дарозе, калі раптам перад ім узнік невядомы чалавек і сказаў: «Стой, ні кроку далей!»
— Што! — закрычаў волат. — Істота, якую я магу раздушыць паміж пальцамі, хоча перагарадзіць мне дарогу? Хто ты, што адважваешся так смела гаварыць?
— Я — Смерць, — адказаў другі. — Ніхто мне не супраціўляецца, і ты таксама павінен падпарадкоўвацца маім загадам. Але волат адмовіўся і пачаў змагацца са Смерцю. Гэта была доўгая, жорсткая бітва, нарэшце волат узяў верх і ўдарыў Смерць кулаком, так што той упаў на камень. Волат пайшоў сваім шляхам, а Смерць ляжала пераможаная і такая слабая, што не магла зноў устаць.
— Што ж цяпер будзе, — сказаў ён, — калі я застануся ляжаць тут у кутку? Цяпер у свеце ніхто не памрэ, і ён будзе настолькі поўны людзей, што ім не хопіць месца стаяць побач.
Тым часам па дарозе ішоў малады чалавек, моцны і здаровы, спяваў песню і азіраўся па баках. Убачыўшы напаўнепрытомнага, ён з спачуваннем падышоў да яго, падняў яго, наліў яму з флягі падбадзёрлівага напою і пачакаў, пакуль ён не ачуняе. — Ці ведаеш ты, — сказаў незнаёмец, устаючы, — хто я і хто той, каму ты дапамог зноў устаць на ногі?
— Не, — адказаў юнак, — я цябе не ведаю.
— Я — Смерць, — сказаў ён. — Я нікога не шкадую і не магу зрабіць для цябе выключэння, але каб ты бачыў маю ўдзячнасць, абяцаю табе, што не нападу на цябе нечакана, а пашлю да цябе сваіх пасланцоў, перш чым прыйду і забяру цябе.
— Ну, — сказаў юнак, — гэта ўжо поспех, бо я даведаюся, калі ты прыедзеш, і, прынамсі, надоўга буду ў бяспецы ад цябе.
Тады ён пайшоў сваёй дарогай, быў лёгкі на душы, весяліўся і жыў без думак. Але маладосць і здароўе працягваліся нядоўга, неўзабаве прыйшлі хваробы і смутак, якія мучылі яго ўдзень і пазбаўлялі спакою ўначы. «Не памру, — сказаў ён сабе, — бо смерць пашле сваіх пасланцоў раней, але я вельмі хачу, каб гэтыя няшчасныя дні хваробы скончыліся».
Як толькі ён адчуў сябе добра, ён зноў пачаў весела жыць. І раптам аднойчы хтосьці паляпаў яго па плячы. Ён азірнуўся, і смерць стала за ім і сказала: «Ідзі за мной, надышоў час твайго адыходу з гэтага свету».
— Што, — адказаў чалавек, — ты парушыш сваё слова? Хіба ты не абяцаў мне, што дашлеш да мяне сваіх пасланцоў, перш чым сам прыйсці? Я нікога не бачыў!
— Ціха! — адказала Смерць. — Ці ж не пасылаў я да цябе аднаго пасланца за другім? Ці ж не прыходзіла ліхаманка і не біла цябе, не трэсла і не збівала з ног? Ці ж не кружыла галавакружэнне ў цябе? Ці не падагра калола цябе ва ўсіх канечнасцях? Ці ж не спявалі твае вушы? Ці не зубны боль кусаў твае шчокі? Ці ж не цямнела перад тваімі вачыма? І акрамя ўсяго гэтага, ці ж не нагадваў табе пра мяне кожны вечар мой родны брат Сон? Ці ж не ляжаў ты ўначы, быццам ужо мёртвы?
Чалавек не мог адказаць; ён скарыўся свайму лёсу і пайшоў са смерцю.
Facebook 
Whatsapp 
Messenger 
Telegram
Інфармацыя для навуковага аналізу
Паказчык | Значэнне |
|---|---|
| Пераклады | EN, ZH, ES, FR, RU, CZ, PT, JA, DE, KO, VI, TR, IT, PL, NL, RO, EL, HU, DA, FI, SE, BG, SK, SR, LT |
| Індэкс чытальнасці паводле Б'ёрнсана | 30,6 |
| Колькасць знакаў | 2.789 |
| Колькасць літар | 2.143 |
| Колькасць сказаў | 40 |
| Колькасць слоў | 477 |
| Сярэдняя колькасць слоў у сказе | 11,93 |
| Словы даўжэй за 6 літар | 89 |
| Працэнт доўгіх слоў | 18,7% |
| Type-Token Ratio (TTR) | 0,589 |
| Moving-Average Type-Token Ratio (MATTR) | 0,822 |
| Measure of Textual Lexical Diversity (MTLD) | 125,1 |
| Hapax Legomena | 222 |
| Average word length | 4,49 |
| Median sentence length | 11,0 |
| 90th percentile sentence length | 20,1 |
| Direct speech share | 7,4% |
| Sentence complexity | 1,55 |
| Connectors | 0 |
| Referential cohesion | 0,022 |
| Character/name candidates | Смерць (5) |
| Character co-occurrence network | none |
| Motif/tag candidates | Браты Грым |
