Час чытання: 2 хв
Калі Бог стварыў свет і збіраўся вызначыць працягласць жыцця кожнай істоты, падышла асліца і спытала: «Госпадзе, колькі мне яшчэ жыць?»
«Трыццаць гадоў, — адказаў Бог, — ці гэтага ты задавольваешся?»
— Ах, Госпадзе, — адказаў асёл, — гэта доўгі час. Падумай пра маё пакутлівае існаванне! Цягнуць цяжкія ношы з раніцы да ночы, цягнуць мяшкі з зернем на млын, каб іншыя маглі есці хлеб, каб іх падбадзёрвалі і асвяжалі толькі ўдары і штуршкі. Пазбаў мяне на частку гэтага доўгага часу.
Тады Бог злітаваўся над ім і пазбавіў яго васямнаццаці гадоў жыцця. Асёл пайшоў суцешаны, і з’явіўся сабака. «Колькі ты хочаш жыць?» — спытаў яго Бог. «Трыццаць гадоў — гэта занадта шмат для асла, але ты будзеш задаволены і гэтым».
— Госпадзе, — адказаў сабака, — хіба гэта Твая воля? Падумай, як мне давядзецца бегчы, мае ногі так доўга не вытрымаюць, а калі я аднойчы страчу голас, каб брэхаць, і зубы, каб кусацца, што мне застанецца рабіць, як бегаць з аднаго кута ў другі і рыкаць?
Бог убачыў, што ён мае рацыю, і вызваліў яго ад дванаццаці гадоў жыцця. Потым з’явілася малпа. «Ты ж сапраўды пражывеш трыццаць гадоў па добрай волі?» — сказаў ёй Гасподзь. «Табе не трэба працаваць, як асёл і сабака, і ты заўсёды будзеш атрымліваць асалоду ад жыцця».
— Ах! Госпадзе, — адказаў ён, — можа здацца, што гэта так, але ўсё зусім інакш. Калі ідзе дождж з кашы, у мяне няма лыжкі. Я заўсёды павінен весела жартаваць і скрыўляць твары, каб людзі смяяліся, а калі мне даюць яблык, і я ўгрызаюся ў яго, то яно кіслае! Як часта смутак хаваецца за весялосцю! Я ніколі не змагу пратрымацца трыццаць гадоў. Бог быў міласэрны і адняў дзесяць.
Нарэшце з’явіўся чалавек, радасны, здаровы і бадзёры, і памаліўся Богу прызначыць яму час. «Ты будзеш жыць трыццаць гадоў», — сказаў Гасподзь. «Ці дастаткова табе гэтага?»
«Які кароткі час! — усклікнуў чалавек. — Калі я пабудаваў свой дом і агонь гарыць у маім уласным агмені; калі я пасадзіў дрэвы, якія квітнеюць і прыносяць плады, і проста збіраюся атрымліваць асалоду ад жыцця, я памру! О, Госпадзе, падоўжы мой час».
«Я дадам да гэтага васямнаццаць гадоў асла», — сказаў Бог. «Гэтага недастаткова», — адказаў чалавек.
«Табе таксама дадуць дванаццаць гадоў сабакі». «Усё яшчэ замала!» «Добра, тады, — сказаў Бог, — я дам табе яшчэ і дзесяць гадоў малпы, але больш ты не атрымаеш». Чалавек пайшоў, але не застаўся задаволены.
Такім чынам, чалавек жыве семдзесят гадоў. Першыя трыццаць — гэта яго чалавечыя гады, якія хутка мінаюць; потым ён здаровы, вясёлы, працуе з задавальненнем і радуецца свайму жыццю. Затым ідуць васямнаццаць гадоў асла, калі на яго ўскладаецца адзін цяжар за другім, ён павінен насіць збожжа, якое корміць іншых, а ўдары і штуршкі — узнагарода за яго верную службу. Затым ідуць дванаццаць гадоў сабакі, калі ён ляжыць у куце, рыкае і больш не мае зубоў, каб кусаць, а калі гэты час скончыцца, заканчваюцца дзесяць гадоў малпы. Тады чалавек слабадумны і дурны, робіць глупствы і становіцца прадметам кпінаў для дзяцей.
Facebook 
Whatsapp 
Messenger 
Telegram
Інфармацыя для навуковага аналізу
Паказчык | Значэнне |
|---|---|
| Нумар | KHM 176 |
| Пераклады | EN, ZH, ES, FR, RU, CZ, PT, JA, DE, KO, VI, TR, IT, PL, NL, RO, HU, DA, FI, SE, BG, SK, SR |
| Індэкс чытальнасці паводле Б'ёрнсана | 36,8 |
| Колькасць знакаў | 2.960 |
| Колькасць літар | 2.306 |
| Колькасць сказаў | 43 |
| Колькасць слоў | 467 |
| Сярэдняя колькасць слоў у сказе | 10,86 |
| Словы даўжэй за 6 літар | 121 |
| Працэнт доўгіх слоў | 25,9% |
| Type-Token Ratio (TTR) | 0,570 |
| Moving-Average Type-Token Ratio (MATTR) | 0,877 |
| Measure of Textual Lexical Diversity (MTLD) | 158,8 |
| Hapax Legomena | 197 |
| Average word length | 4,94 |
| Median sentence length | 7,0 |
| 90th percentile sentence length | 26,4 |
| Direct speech share | 28,6% |
| Sentence complexity | 1,58 |
| Connectors | 0 |
| Referential cohesion | 0,016 |
| Character/name candidates | Бог (6), Госпадзе (3), Гасподзь (2) |
| Character co-occurrence network | Бог - Госпадзе (1) |
| Motif/tag candidates | Браты Грым |
