Воўк і ліс - Казка братоў Грым

Воўк вёў з сабой ліса, і ўсё, што воўк хацеў, ліс быў вымушаны рабіць, бо ён быў слабейшы ​​і з радасцю пазбавіўся б свайго гаспадара. Аднойчы, калі яны ішлі праз лес, воўк сказаў: «Рыды ліс, прынясі мне што-небудзь паесці, інакш я з’ем цябе самога». Тады ліс адказаў: «Я ведаю ферму, дзе ёсць два маладыя ягняты; калі ты хочаш, мы возьмем аднаго з іх». Гэта задаволіла ваўка, і яны пайшлі туды, і ліс скраў маленькае ягня, аднёс яго ваўку і пайшоў. Воўк з’еў яго, але не задаволіўся адным; ён хацеў і другога, і пайшоў па яго. Аднак, паколькі ён зрабіў гэта так няўклюдна, маці маленькага ягняці пачула яго і пачала страшэнна крычаць і бляяць, так што туды прыбег фермер. Яны знайшлі ваўка і так бязлітасна збілі яго, што ён пабег да ліса, кульгаючы і выючы. — Ты мяне добра падмануў, — сказаў ён. — Я хацеў прынесці другое ягня, а вяскоўцы мяне здзівілі і ператварылі ў кісель. — Чаму ты такі абжора? — адказаў ліс.

На наступны дзень яны зноў пайшлі ў вёску, і прагны воўк зноў сказаў: «Рыды ліс, прынясі мне што-небудзь паесці, а то я з’ем цябе самога».

Тады ліс адказаў: «Я ведаю адну сядзібу, дзе жонка сёння ўвечары пячэ бліны; мы возьмем трохі і для сябе». Яны пайшлі туды, і ліс праслізнуў вакол дома, падглядаў і нюхаў, пакуль не знайшоў, дзе талерка, потым выцягнуў шэсць бліноў і прынёс іх ваўку.

— Ёсць табе што-небудзь паесці, — сказаў ён яму і пайшоў сваёй дарогай. Воўк імгненна праглынуў бліны і сказаў: — Яны выклікаюць жаданне яшчэ есці, — пайшоў туды і разарваў усю талерку, так што яна разбілася на кавалкі.

Гэта выклікала такі шум, што жанчына выйшла, і калі ўбачыла ваўка, паклікала людзей, якія паспяшаліся туды і пачалі біць яго, пакуль толькі трымаліся палкі, пакуль ён, кульгаючы і гучна выючы, не вярнуўся да ліса ў лес. «Як жа агідна ты мяне ўвёў у зман!» — закрычаў ён. «Сяляне злавілі мяне і выдубілі мне скуру».

Але ліс адказаў: «Чаму ты такі абжора?»

На трэці дзень, калі яны былі разам, і воўк толькі балюча кульгаў, ён зноў сказаў: «Рыды ліс, прынясі мне што-небудзь паесці, а то я з’ем цябе самога».

Ліс адказаў: «Я ведаю чалавека, які забіваў жывёл, і салёнае мяса ляжыць у бочцы ў склепе; мы яго дастанем».

Воўк сказаў: «Я пайду, калі ты пайду, каб ты мог дапамагчы мне, калі я не змагу ўцячы». «Я пайду», — сказаў ліс і паказаў яму таемныя сцежкі і дарогі, якімі яны нарэшце дабраліся да склепа.

Мяса было ўдосталь, і воўк адразу ж накінуўся на яго, падумаўшы: «У мяне яшчэ шмат часу, перш чым мне спатрэбіцца адпачынак!» Лісу таксама спадабалася, але ён азіраўся паўсюль і часта бегаў да нары, праз якую яны зайшлі, і спрабаваў, ці дастаткова худы яго цела, каб праслізнуць праз яе.

Воўк сказаў: «Дарагі ліс, скажы мне, чаму ты так шмат бегаеш туды-сюды і скачаш туды-сюды?»

— Я павінен сачыць за тым, каб ніхто не прыйшоў, — адказаў хітрык. — Не еш занадта шмат! — Тады воўк сказаў: — Я не пайду, пакуль бочка не апаражніцца.

Тым часам у склеп зайшоў фермер, які пачуў скачкі лісы.

Калі ліс убачыў яго, то адным скачком выскачыў з нары. Воўк хацеў пабегчы за ім, але так разтаўсцеў ад ежы, што не мог пралезці скрозь нару і моцна затрымаўся. Тады з’явіўся фермер з дубінкай і ўдарыў яго насмерць, але ліс скочыў у лес, рады пазбавіцца ад старога абжоры.

Facebook

Whatsapp

Messenger Telegram

Вывучайце мовы. Двойчы націсніце на слова.Вывучайце мовы ў кантэксце з Childstories.org і Deepl.com.

Інфармацыя для навуковага аналізу