Лянівы круцільнік - Казка братоў Грым

У адной вёсцы жылі муж з жонкай. Жонка была такая лянівая, што ніколі нічога не працавала. Што б ёй ні даваў прасці муж, яна не рабіла, а што б яна ні прала, не змотвала, а пакідала ўсё гэта ў кучу. Калі муж лаяў яе, яна заўсёды гаварыла: «Ну і як жа я буду змотваць, калі ў мяне няма шпулькі? Ідзі ў лес і прынясі мне шпульку». «Калі гэта ўсё, — сказаў муж, — тады я пайду ў лес і прынясу дроў для вырабу шпулек».

Тады жанчына спалохалася, што калі ў яго будуць дровы, ён зробіць ёй з іх шпульку, і ёй давядзецца спачатку зматаць пражу, а потым зноў пачаць прасці. Яна крыху падумала, і тут ёй прыйшла ў галаву ўдалая ідэя, і яна таемна пайшла за чалавекам у лес, і калі ён узлез на дрэва, каб выбраць і нарэзаць дровы, яна запоўзла ў зараснікі ўнізе, дзе ён не мог яе бачыць, і закрычала:

«Хто сечэ дровы на катушкі, той памрэ, А хто вее, той загіне».

Чалавек прыслухаўся, на хвіліну паклаў сякеру і пачаў разважаць, што б гэта магло значыць. «Гэй, — нарэшце сказаў ён, — што б гэта магло быць? Мае вушы, напэўна, спявалі, я не буду дарэмна хвалявацца».

Дык ён зноў схапіў сякеру і пачаў секчы, і тут зноў знізу пачуўся крык: «Хто сечэ дровы на катушкі, той памрэ, А хто ветры, той загіне».

Ён спыніўся, адчуў страх і трывогу і задумаўся пра сітуацыю. Але праз некалькі хвілін зноў набраўся смеласці і ў трэці раз працягнуў руку па сякеру і пачаў сячы. Але хтосьці крыкнуў у трэці раз і гучна сказаў: «Хто сечэ дровы на катушкі, той памрэ, А хто вее, той загіне».

Гэтага яму было дастаткова, і ўсялякае жаданне яго пакінула, таму ён паспешліва спусціўся з дрэва і пайшоў дадому. Жанчына бегла як мага хутчэй таемнымі дарогамі, каб дабрацца дадому першай. Таму, калі ён увайшоў у гасціную, яна зрабіла нявінны выгляд, быццам нічога не здарылася, і спытала: «Ну, ты прынёс добры кавалак дрэва для моткаў?»

— Не, — сказаў ён, — я добра бачу, што матаннем не справіцца, — і расказаў ёй, што з ім здарылася ў лесе, і з таго часу пакінуў яе ў спакоі. Аднак праз нейкі час мужчына зноў пачаў скардзіцца на беспарадак у доме. — Жонка, — сказаў ён, — як шкада, што пража ляжыць там уся заблытаная! — Вось што я ведаю, — сказала яна, — калі мы ўсё яшчэ не знайшлі мата, дык падніміся на гарышча, а я стану ўнізе і кіну табе пражу, а ты кідай яе мне, і ў нас усё ж такі атрымаецца клубок.

— Так, будзе дастаткова, — сказаў мужчына. Яны так і зрабілі, і калі ўсё было гатова, ён сказаў: — Пража ўжо ў пасмах, цяпер яе трэба зварыць. Жанчына зноў засмуцілася; яна, вядома ж, сказала: — Так, мы зварыцьме яе заўтра раніцай рана, — але ўпотай выдумляла яшчэ адну хітрасць.

Рана раніцай яна ўстала, распаліла агонь і паставіла кацёл, толькі замест пражы паклала камяк кудзелі і дала ёй закіпець. Пасля гэтага яна падышла да чалавека, які ўсё яшчэ ляжаў у ложку, і сказала яму: «Мне трэба выйсці, ты павінен устаць і дагледзець пражу, якая ляжыць у катле на агні, але ты павінен быць побач адразу; май на ўвазе, бо калі певень заспявае, а ты не будзеш звяртаць увагі на пражу, яна ператворыцца ў кудзелю». Чалавек быў гатовы і стараўся не затрымлівацца. Ён устаў як мага хутчэй і пайшоў на кухню. Але калі ён дайшоў да катла і зазірнуў унутр, то, на свой жах, убачыў, што там толькі камяк кудзелі. Тады бедны чалавек застыў, як мыш, думаючы, што занядбаваў пра яго і вінаваты, і больш ніколі не казаў пра пражу і прадзенне. Але ты сам павінен прызнаць, што яна была агіднай жанчынай!

Facebook

Whatsapp

Messenger Telegram

Вывучайце мовы. Двойчы націсніце на слова.Вывучайце мовы ў кантэксце з Childstories.org і Deepl.com.

Інфармацыя для навуковага аналізу