Месяц - Казка братоў Грым

У мінулыя часы была краіна, дзе ночы заўсёды былі цёмнымі, а неба распасціралася над ёй, як чорная тканіна, бо там ніколі не ўзыходзіў месяц, і ніводная зорка не ззяла ў цемры. Пры стварэнні свету святла ўначы было дастаткова. Трое маладых людзей аднойчы выправіліся з гэтай краіны ў падарожжа і прыбылі ў іншае каралеўства, дзе ўвечары, калі сонца схавалася за гарамі, на дуб паставілі бліскучы шар, які далёка і шырока разліваў мяккае святло. Дзякуючы яму ўсё можна было добра бачыць і адрозніваць, нават калі яно не было такім яркім, як сонца. Падарожнікі спыніліся і спыталі ў вясковага жыхара, які праязджаў міма са сваім возам, што гэта за свяцільня. «Гэта месяц», — адказаў ён. «Наш мэр купіў яго за тры талеры і прымацаваў да дуба. Ён павінен штодня ліць у яго алей і трымаць яго ў чысціні, каб ён заўсёды гарэў ясна. Ён атрымлівае ад нас за гэта талер на тыдзень».

{Слухайце «Месяц» і сотні іншых аўдыякніг пра казкі ў Fairytalez Праграма для аўдыякніг для Apple і Android прылады}

Калі вясковец ад’ехаў, адзін з іх сказаў: «Нам магла б спатрэбіцца гэтая лямпа. У нас дома ёсць дуб, такі ж вялікі, як гэты, і мы маглі б павесіць яе на ім. Якое задавальненне было б не важдацца ўначы ў цемры!» «Я скажу табе, што мы зробім», — сказаў другі. «Мы прывязем воз і коней і павязем месяц. Тутэйшыя людзі могуць купіць сабе новы». «Я добра лажу», — сказаў трэці. «Я яго спусця». Чацвёрты прывёз воз і коней, а трэці ўзлез на дрэва, прасвідраваў у месяцы адтуліну, прапусціў праз яе вяроўку і спусціў. Калі бліскучы шар апынуўся ў возе, яны накрылі яго тканінай, каб ніхто не заўважыў крадзяжу. Яны бяспечна перавезлі яго ў сваю краіну і паставілі на высокі дуб. Старыя і малыя ўзрадаваліся, калі новая лямпа асвятліла ўсю зямлю, і спальні і гасціныя напоўніліся ёю. Гномы выйшлі са сваіх пячор у скалах, а маленькія эльфы ў сваіх чырвоных плашчах затанцавалі ў карачках на лугах.

Чацвёра клапаціліся пра тое, каб месяц напаўняўся алеем, чысцілі кнот і атрымлівалі штотыднёвы талер, але яны пастарэлі, і калі адзін з іх захварэў і ўбачыў, што вось-вось памрэ, ён загадаў, каб адну чвэрць месяца, як яго ўласнасць, паклалі ў магілу разам з ім. Калі ён памёр, мэр узлез на дрэва і адрэзаў чвэрць нажніцамі для жывой загарадзі, і яе паклалі ў яго труну. Святло месяца паменшылася, але ўсё яшчэ непрыкметна. Калі памёр другі, другую чвэрць пахавалі разам з ім, і святло паменшылася. Яно яшчэ больш слабела пасля смерці трэцяга, які таксама забраў з сабой сваю частку; а калі чацвёртую прынеслі ў магілу, зноў пачаўся стары стан цемры, і кожны раз, калі людзі выходзілі ўначы без ліхтароў, яны стукаліся галовамі адна аб адну.

Аднак, калі кавалкі месяца зноў злучыліся разам у свеце ўнізе, дзе заўсёды панавала цемра, здарылася так, што мёртвыя сталі неспакойнымі і прачнуліся ад сну. Яны былі здзіўлены, калі зноў змаглі бачыць; месяцовага святла было ім цалкам дастаткова, бо іх вочы так аслаблі, што яны не маглі трываць бляск сонца. Яны ўсталі і павесяліліся, і вярнуліся да свайго ранейшага ладу жыцця. Некаторыя з іх пайшлі ў тэатр і танцаваць, іншыя паспяшаліся ў карчмы, дзе прасілі віна, напіваліся, біліся, сварыліся і, нарэшце, браліся за дубінкі і білі адзін аднаго. Шум станавіўся ўсё мацнейшым і мацнейшым і, нарэшце, дасягнуў нават нябёсаў.

Святы Пётр, які ахоўвае браму нябесную, падумаў, што ніжні свет узбунтаўся, і сабраў нябесныя войскі, якія павінны адбіць злога, калі ён і яго паплечнікі штурмам возьмуць жытло шчаслівых. Аднак, паколькі яны не прыйшлі, ён сеў на каня і паехаў праз браму нябесную ўніз, у ніжні свет. Там ён падпарадкаваў памерлых, загадаў ім зноў легчы ў магілы, забраў з сабой месяц і павесіў яго на небе.

Facebook

Whatsapp

Messenger Telegram

Вывучайце мовы. Двойчы націсніце на слова.Вывучайце мовы ў кантэксце з Childstories.org і Deepl.com.

Інфармацыя для навуковага аналізу