Загадка - Казка братоў Грым

Жыў-быў калісьці каралеўскі сын, які адчуў жаданне падарожнічаць па свеце і ўзяў з сабой толькі вернага слугу. Аднойчы ён прыйшоў у вялікі лес, і калі яго агарнула цемра, ён не мог знайсці прытулку і не ведаў, дзе заначаваць. Тады ён убачыў дзяўчыну, якая ішла да маленькага дома, і калі падышоў бліжэй, то ўбачыў, што дзяўчына была маладая і прыгожая.

Ён загаварыў з ёй і сказаў: «Дарагое дзіця, ці можам я і мая служанка знайсці прытулак на ноч у гэтым маленькім доміку?»

— О, так, — сумна сказала дзяўчына, — гэта, вядома, можна, але я не раю табе рызыкаваць. Не хадзі туды.

— Чаму б і не? — спытаў каралеўскі сын.

Дзяўчына ўздыхнула і сказала: «Мая мачыха займаецца злымі чарамі; яна не любіць чужынцаў». Тады ён добра ўбачыў, што прыйшоў да дома ведзьмы, але, паколькі было цёмна, і ён не мог ісці далей, ды і не баяўся, ён увайшоў. Старая сядзела ў крэсле каля агню і глядзела на незнаёмца сваімі чырвонымі вачыма.

— Добры вечар, — прабурчала яна і зрабіла выгляд, што вельмі прыязная. — Сядзьце і адпачніце. — Яна раздзьмула агонь, на якім варыла нешта ў маленькім гаршку. Дачка папярэдзіла іх, каб яны былі асцярожнымі, нічога не елі і нічога не пілі, бо старая варыць шкодныя напоі.

Яны спалі ціха да раніцы. Калі яны ўжо збіраліся ў дарогу, і каралеўскі сын ужо сеў на каня, старая сказала: «Пачакай хвілінку, я спачатку дам табе развітальны напой».

Пакуль яна прынесла напой, каралеўскі сын паехаў прэч, і слуга, якому давялося моцна прышпіліць сядло, застаўся адзін, калі злая ведзьма прынесла напой.

— Аднясі гэта свайму гаспадару, — сказала яна, але ў гэты момант шкло разбілася, і атрута пырснула на каня, і яна была настолькі моцнай, што жывёла адразу ж упала мёртвай. Слуга пабег за гаспадаром і расказаў яму, што здарылася, але не пакінуў сядла і пабег назад, каб прынесці яго.

Калі ж ён падышоў да мёртвага каня, на ім ужо сядзеў крумкач ​​і пачаў яго жаваць. «Хто ведае, ці знойдзем мы сёння што-небудзь лепшае?» — сказаў слуга; ён забіў крумкача і забраў яго з сабой.

І вось яны цэлы дзень ішлі па лесе, але так і не змаглі выбрацца з яго. Да ночы знайшлі яны карчму і ўвайшлі ў яе. Слуга аддаў крумкача карчмару, каб той прыгатаваў вячэру. Аднак яны натрапілі на логава забойцаў, і ў цемры прыйшлі дванаццаць з іх, намерваючыся забіць чужынцаў і абрабаваць іх.

Перш чым яны ўзяліся за гэтую працу, яны селі вячэраць, і карчмар з ведзьмай селі з імі, і разам яны з’елі суп, у якім было нарэзанае мяса крумкача. Аднак ледзь паспелі яны праглынуць пару кавалкаў, як усе ўпалі мёртвыя, бо крумкач ​​перадаў ім атруту з каніны.

Цяпер у доме нікога не засталося, акрамя дачкі карчмара, якая была сумленная і не ўдзельнічала ў іхніх бязбожных справах. Яна адчыніла ўсе дзверы незнаёмцу і паказала яму назапашаныя скарбы. Але каралеўскі сын сказаў, што яна можа пакінуць сабе ўсё, ён нічога не хоча, і паехаў далей са сваім слугой.

Пасля доўгага падарожжа яны прыйшлі ў горад, дзе жыла прыгожая, але ганарлівая прынцэса. Яна загадала абвясціць, што той, хто загадае ёй загадку, якую яна не зможа адгадаць, стане яе мужам; але калі яна адгадае яе, яму трэба будзе адсекчы галаву. У яе было тры дні, каб адгадаць яе, але яна была такая хітрая, што заўсёды знаходзіла адказ на загадку раней за прызначаны час.

Дзевяць жаніхоў ужо загінулі такім чынам, калі прыбыў каралеўскі сын і, аслеплены яе вялікай прыгажосцю, быў гатовы аддаць за яе жыццё. Тады ён падышоў да яе і задаў ёй сваю загадку. «Што гэта?» — спытаў ён. «Адзін не забіў нікога, а забіў дванаццаць».

Яна не ведала, што гэта такое, думала яна і думала, але не магла знайсці адказу. Яна адкрыла свае загадкі, але справа была не ў іх, коратка кажучы, яе мудрасць скончылася. Не ведаючы, як сабе дапамагчы, яна загадала сваёй служанцы пракрасціся ў спальню гаспадара і паслухаць яго сны, думаючы, што ён, магчыма, загавары ў сне і адгадае загадку.

Але хітры слуга лёг у ложак замест гаспадара, і калі прыйшла служанка, ён сарваў з яе мантыю, у якую яна захуталася, і выгнаў яе розгамі. На другую ноч каралеўна паслала сваю фрэйліну, каб тая паглядзела, ці зможа яна лепш падслухоўваць, але слуга забраў у яе і мантыю і выгнаў яе розгамі.

Гаспадар палічыў, што ўжо трэцюю ноч ён у бяспецы, і лёг у свой ложак. Потым прыйшла сама прынцэса, апранутая ў цёмна-шэрую мантыю, і села побач з ім. І калі ёй здалося, што ён спіць і бачыць сон, яна загаварыла з ім і спадзявалася, што ён адкажа ў сне, як гэта робяць многія, але ён не спаў, усё добра разумеў і чуў.

Тады яна спытала: «Адзін нікога не забіў, што гэта такое?»

Ён адказаў: «Крумкач, які з’еў мёртвага і атручанага каня і памёр ад яго».

Яна спытала далей: «І ўсё ж забілі дванаццаць, што гэта значыць?» Ён адказаў: «Гэта значыць дванаццаць забойцаў, якія з’елі крумкача і памерлі ад яго».

Калі яна даведалася адказ на загадку, яна хацела ўцячы, але ён так моцна трымаў яе мантыю, што яна была вымушана пакінуць яе. На наступную раніцу каралеўна абвясціла, што адгадала загадку, і паслала паклікаць дванаццаць суддзяў і растлумачыла яе перад імі. Але юнак папрасіў выслухаць яе і сказаў: «Яна пракралася ў мой пакой уначы і распытала мяне, інакш яна не магла б яе адгадаць».

Суддзі сказалі: «Прывядзіце нам доказ гэтага».

Тады слуга прынёс туды тры мантыі, і калі суддзі ўбачылі туманна-шэрую, якую звычайна насіла каралеўна, яны сказалі: «Няхай мантыю вышыюць золатам і срэбрам, і тады яна будзе тваёй вясельнай мантыяй».

Facebook

Whatsapp

Messenger Telegram

Вывучайце мовы. Двойчы націсніце на слова.Вывучайце мовы ў кантэксце з Childstories.org і Deepl.com.

Інфармацыя для навуковага аналізу