Зграя абарваных - Казка братоў Грым

Аднойчы певень сказаў курыцы: «Цяпер самы час паспяваць арэхі, таму давайце разам пойдзем на пагорак і насыцімся, пакуль вавёрка іх усіх не забрала».

— Так, — адказала курыца, — хадзем, мы разам трохі павесялімся. Потым яны пайшлі на пагорак і, паколькі дзень быў ясны, засталіся там да вечара. Ці то яны наеліся, пакуль не сталі занадта тоўстымі, ці то заганарыліся, але яны не хацелі ісці дадому пешшу, і пеўню давялося пабудаваць невялікую карэту з арэхавых шкарлупін.

Калі яно было гатова, маленькая курачка села на яго і сказала пеўню: «Можаш проста запрагнуць сябе».

— Мне падабаецца! — сказаў певень. — Я лепш пайду дадому пешшу, чым дазволю сабе запрэгчыся ў казёл. Не, гэта не наша дамова. Я не супраць быць кучарам і сядзець на казёле, але сам яго цягнуць не буду.

Пакуль яны спрачаліся, качка закрякнула ім: «Вы, злодзеі, хто вам дазволіў ісці на маю арэхавую горку? Пачакайце, вы за гэта пацерпіце!» — і кінулася з расчыненай дзюбай на пеўня. Але певень таксама не сядзеў склаўшы рукі, смела накінуўся на качку і, нарэшце, так параніў яе сваімі шпорамі, што яна папрасіла аб літасці і добраахвотна дазволіла запрэгчы сябе ў карэту ў якасці пакарання.

Маленькі пеўнік сеў на казёл і стаў фурманам, і тады яны паскакалі галопам, крычачы: «Качка, едзь як мага хутчэй». Праехаўшы кавалак шляху, яны сустрэлі двух пехаходаў — шпільку і іголку. Яны закрычалі: «Стой! Стой!» — і сказалі, што хутка сцямнее, як у смолі, і што далей яны не змогуць ні кроку праехаць, ды яшчэ і брудна на дарозе, і спыталі, ці нельга ім на хвілінку сесці ў карэту.

Яны былі ў карчме краўца каля брамы і занадта доўга затрымаліся за півам. Паколькі яны былі хударлявыя людзі і не займалі шмат месца, певень дазволіў ім зайсці, але яны павінны былі паабяцаць яму і яго маленькай курачцы не наступаць ім на ногі. Позна ўвечары яны прыйшлі ў карчму, і паколькі ім не хацелася ісці далей уначы, ды і качка не была моцнай на нагах і перавальвалася з аднаго боку на другі, яны ўвайшлі ўнутр.

Гаспадар спачатку шмат пярэчыў, бо яго дом быў ужо поўны, ды і думаў, што яны не надта паважаныя людзі. Але, нарэшце, калі яны загаварылі прыемныя прамовы і сказалі яму, што ён павінен атрымаць яйка, якое знесла курачка па дарозе, а таксама пакінуць сабе качку, якая несла па яйку кожны дзень, ён нарэшце сказаў, што яны могуць застацца на ноч. І вось яны добра пачаставаліся, пачаставаліся і павесяліліся. Рана раніцай, калі ўжо світала і ўсе спалі, певень разбудзіў курыцу, прынёс яйка, расклюваў яго, і яны з’елі яго разам, а шкарлупіну кінулі на ачаг. Потым яны падышлі да іголкі, якая ўсё яшчэ спала, узялі яе за галоўку і ўторкнулі ў падушку крэсла гаспадара, а шпільку ўклалі ў ручнік, і, нарэшце, без лішніх слоў, паляцелі за верас.

Качка, якая любіла спаць на адкрытым паветры і заставалася ў двары, пачула, як яны ад’язджаюць, развесялілася і знайшла ручай, па якім паплыла, што было значна хутчэйшым спосабам перамяшчэння, чым быць запрэжанай у карэту. Гаспадар не ўставаў з ложка пасля гэтага дзве гадзіны; ён памыўся і хацеў выцерціся, потым шпілька прайшлася па яго твары і пакінула чырвоную паласу ад аднаго вуха да другога. Пасля гэтага ён пайшоў на кухню і хацеў закурыць люльку, але калі падышоў да каміна, шкарлупіна ад яек трапіла яму ў вочы.

— Сёння раніцай усё ў мяне баліць галава, — сказаў ён і злосна сеў на дзедава крэсла, але хутка ўскочыў і закрычаў: — Гора мне, — бо іголка ўкалола яго яшчэ мацней, чым шпілька, і не ў галаву. Цяпер ён быў вельмі раззлаваны і падазраваў гасцей, якія прыйшлі так позна мінулай ноччу, а калі пайшоў і азірнуўся, то іх ужо не было. Тады ён даў сабе зарок больш не браць у свой дом ашуканцаў, бо яны шмат ядуць, плацяць ні за што і ў знак удзячнасці робяць хітрыкі.

Facebook

Whatsapp

Messenger Telegram

Вывучайце мовы. Двойчы націсніце на слова.Вывучайце мовы ў кантэксце з Childstories.org і Deepl.com.

Інфармацыя для навуковага аналізу