Белая нявеста і чорная - Казка братоў Грым

Жанчына хадзіла па неагароджанай зямлі са сваёй дачкой і падчарыцай, якія рэзалі корм, калі да іх падышоў Гасподзь у вобразе беднага чалавека і спытаў: «Дзе дарога ў вёску?» «Калі хочаш ведаць, — сказала маці, — шукай сам», а дачка дадала: «Калі баішся, што не знойдзеш, вазьмі з сабой правадніка».

Але падчарыца сказала: «Бедны чалавек, я цябе туды адвязу, хадзем са мной».

Тады Бог разгневаўся на маці і дачку, адвярнуўся ад іх і пажадаў, каб яны сталі чорнымі, як ноч, і пачварнымі, як грэх. Аднак да беднай падчаркі Бог быў літасцівы і пайшоў з ёй, і калі яны падышлі да вёскі, ён дабраславіў яе і сказаў: «Выберы сабе тры рэчы, і я іх табе дам».

Тады сказала дзяўчына: «Хацела б я быць такой жа прыгожай і прыгожай, як сонца», — і адразу ж яна зрабілася белай і светлай, як дзень.

«Тады я хацеў бы мець кашалёк з грашыма, які ніколі не апусцее».

Гэта даў ёй і Гасподзь, але сказаў: «Не забывай пра лепшае з усяго». Яна сказала: «Маім трэцім жаданнем з’яўляецца тое, што я хачу пасля смерці жыць у вечным Царстве Нябесным».

І гэта ёй было дадзена, а потым Гасподзь пакінуў яе. Калі мачыха вярнулася дадому з дачкой, і яны ўбачылі, што абедзве чорныя, як вугаль, і непрыгожыя, а падчарка была белая і прыгожая, злосць яшчэ больш узрасла ў іх сэрцах, і яны думалі толькі пра тое, як зрабіць ёй крыўду. У падчаркі ж быў брат па імені Рэгінэр, якога яна вельмі любіла, і яна расказала яму ўсё, што здарылася.

Аднойчы Рэгінер сказаў ёй: «Дарагая сястра, я вазьму тваё падабенства, каб пастаянна бачыць цябе перад вачыма, бо мая любоў да цябе такая вялікая, што я заўсёды хацела б глядзець на цябе». Тады яна адказала: «Але, прашу цябе, хай ніхто не бачыць карціны». Дык ён намаляваў сваю сястру і павесіў карціну ў сваім пакоі; сам жа жыў у каралеўскім палацы, бо быў яго кучарам. Кожны дзень ён ішоў і станавіўся перад карцінай і дзякаваў Богу за шчасце мець такую ​​дарагую сястру. І вось здарылася, што кароль, якому ён служыў, толькі што страціў сваю жонку, якая была такая прыгожая, што не было нікога, хто мог бы з ёй параўнацца, і з-за гэтага кароль быў у глыбокім горы.

Аднак слугі пры двары заўважылі, што фурман штодня стаіць перад гэтым прыгожым партрэтам, і яны зайздросцілі яму, таму паведамілі пра гэта каралю. Тады апошні загадаў прынесці яму партрэт, і калі ўбачыў, што ён падобны на яго страчаную жонку ва ўсім, акрамя таго, што ён быў яшчэ прыгажэйшым, ён смяротна закахаўся ў яго. Ён загадаў прывесці да сябе фурмана і спытаў, каго адлюстроўвае гэты партрэт? Фурман сказаў, што гэта яго сястра, таму кароль вырашыў узяць сабе ў жонкі толькі яе, і даў яму карэту, коней і цудоўныя ўборы з залатой тканіны, і паслаў яго прывесці сваю выбраную нявесту.

Калі Рэгінер прыехаў з гэтай справай, яго сястра ўзрадавалася, але чорная дзяўчына зайздросціла яе шчасцю і раззлавалася невыносна, і сказала маці: «Навошта нам цяпер усе твае хітрыкі, калі ты не можаш здабыць для мяне такога шчасця?» «Маўчы, — сказала старая, — я хутка перадам яго табе». І сваімі чараўніцтвамі яна так патурбавала вочы фурману, што ён напалову аслеп, а белай дзяўчыне яна заклала вушы, так што тая напалову аглухла. Потым яны селі ў карэту, спачатку нявеста ў сваім высакародным каралеўскім убранні, потым мачыха з дачкой, а Рэгінер сеў на казёл, каб весці. Калі яны ўжо некаторы час ехалі, фурман закрычаў:

«Добра ўкрыйся, мая сястрычка дарагая, Каб дождж цябе не намачыў, Каб вецер не насыпаў на цябе пылу, Каб ты была прыгожай і справядлівай Калі ты з’явішся перад каралём.

Нявеста спытала: «Што кажа мой дарагі брат?» «А», — сказала старая, — «ён кажа, што ты павінна зняць сваю залатую сукенку і аддаць яе сваёй сястры». Потым яна зняла яе і апранула ў яе чорную дзяўчыну, якая дала ёй узамен паношаную шэрую сукенку. Яны паехалі далей, і праз некаторы час брат зноў закрычаў:

«Добра ўкрыйся, мая сястрычка дарагая, Каб дождж цябе не намачыў, Каб вецер не насыпаў на цябе пылу, Каб ты была прыгожай і справядлівай Калі ты з’явішся перад каралём.

Нявеста спытала: «Што кажа мой дарагі брат?» «А», — сказала старая, — «ён кажа, што ты павінна зняць свой залаты капюшон і аддаць яго сваёй сястры». Яна зняла капюшон, надзела яго на сястру і села з непакрытай галавой. І яны паехалі далей.

Праз нейкі час брат зноў заплакаў:

«Добра ўкрыйся, мая сястрычка дарагая, Каб дождж цябе не намачыў, Каб вецер не насыпаў на цябе пылу, Каб ты была прыгожай і справядлівай Калі ты з’явішся перад каралём.

Нявеста спытала: «Што кажа мой дарагі брат?»

— А, — сказала старая, — ён кажа, што трэба выглянуць з карэты.

Аднак яны былі якраз на мосце, які перасякаў глыбокую ваду. Калі нявеста ўстала і высунулася з карэты, яны абодва выштурхнулі яе, і яна ўпала на сярэдзіну вады. У той самы момант, калі яна патанула, з люстрана гладкай вады вынырнула беласнежная качка і паплыла па рацэ. Брат нічога гэтага не заўважыў і паехаў на карэце, пакуль яны не дабраліся да двара. Потым ён адвёз чорную дзяўчыну да караля як сваю сястру і падумаў, што яна сапраўды такая, бо вочы яго былі цьмяныя, і ён убачыў бліскучыя залатыя ўборы. Калі кароль убачыў бязмежную пачварнасць сваёй будучай нявесты, ён вельмі раззлаваўся і загадаў кінуць фурмана ў яму, поўную гадзюк і гнёздаў змей.

Аднак старая ведзьма так добра ведала, як падлашчваць караля і падманваць яго вочы сваімі хітрасцямі, што трымала яе і яе дачку, пакуль яна не здалася яму цалкам зноснай, і ён сапраўды ажаніўся з ёй. Аднойчы ўвечары, калі чорная нявеста сядзела на каленях у караля, белая качка прыплыла па рынве на кухню і сказала кухару: «Хлопчык, распалі агонь, каб я магла сагрэць свае пёры».

Кухар распаліў агонь у каміне. Потым прыйшла качка, села каля яго, абтрэслася і прыгладзіла пёры дзюбай. Пакуль яна так сядзела і весялілася, яна спытала: «Што робіць мой брат Рэгінер?» Кухар адказаў: «Ён зняволены ў яме з гадзюкамі і змеямі». Потым яна спытала: «Што робіць чорная ведзьма ў доме?» Хлопчык адказаў: «Яна каханая каралём і шчаслівая».

— Няхай Бог злітуецца над ім, — сказала качка і паплыла да ракавіны.

На наступную ноч яна зноў прыйшла і задала тыя ж пытанні, і на трэцюю таксама. Тады кухар больш не мог гэтага цярпець, пайшоў да караля і ўсё яму расказаў. Аднак кароль захацеў сам усё ўбачыць і на наступны вечар пайшоў туды, і калі качка прасунула галаву праз ракавіну, ён схапіў свой меч і перарэзаў ёй шыю, і раптам яна ператварылася ў прыгожую дзяўчыну, дакладную па малюнку, які намаляваў яе брат.

Кароль быў поўны радасці, і калі яна стаяла там зусім мокрая, ён загадаў прынесці пышнае адзенне і апрануць яе ў яго. Тады яна расказала, як яе здрадзілі хітрасцю і хлуснёй і, нарэшце, кінулі ў ваду, і яе першай просьбай было выцягнуць брата з ямы са змяямі. Калі кароль выканаў гэтую просьбу, ён зайшоў у пакой, дзе была старая ведзьма, і спытаў: «Чаго заслугоўвае тая, хто робіць гэта і гэта?» І расказаў, што здарылася. Тады яна так аслепла, што нічога не заўважыла, і сказала: «Яна заслугоўвае таго, каб яе распранулі дагала і паклалі ў бочку з цвікамі, і каб у бочку запрэглі каня, а каня адправілі па ўсім свеце».

Усё гэта было зроблена з ёй і з яе чорнай дачкой. Але кароль ажаніўся з белай і прыгожай нявестай і ўзнагародзіў яе вернага брата, зрабіўшы яго багатым і выбітным чалавекам.

Facebook

Whatsapp

Messenger Telegram

Вывучайце мовы. Двойчы націсніце на слова.Вывучайце мовы ў кантэксце з Childstories.org і Deepl.com.

Інфармацыя для навуковага аналізу