Смерць хроснага бацькі - Казка братоў Грым

У аднаго беднага чалавека было дванаццаць дзяцей, і ён быў вымушаны працаваць днём і ноччу, каб даць ім хоць хлеб. Таму, калі на свет з’явілася трынаццатае, ён не ведаў, што рабіць у сваёй бядзе, таму выбег на вялікую дарогу і вырашыў папрасіць першага сустрэтага чалавека стаць хросным бацькам. Першым, хто сустрэў яго, быў добры Бог, які ўжо ведаў, што перапаўняе яго сэрца, і сказаў яму: «Бедны чалавек, мне цябе шкада. Я патрымаю тваё дзіця на хрышчэнні, вазьму яго на рукі і зраблю яго шчаслівым на зямлі». Чалавек спытаў: «Хто ты?» «Я Бог». «Тады я не хачу мець цябе хросным бацькам», — сказаў чалавек; «ты даеш багатым, а бедных пакідаеш галадаць». Так сказаў чалавек, бо не ведаў, як мудра Бог размяркоўвае багацце і беднасць. Таму ён адвярнуўся ад Госпада і пайшоў далей. Тады прыйшоў да яго д’ябал і сказаў: «Чаго ты хочаш? Калі ты возьмеш мяне за хроснага бацькі для свайго дзіцяці, я дам яму шмат золата і ўсе радасці свету». Чалавек спытаў: «Хто ты?» — «Я д’ябал». — «Тады я не хачу мець цябе за хроснага бацькі», — сказаў чалавек; — «ты падманваеш людзей і збіваеш іх з шляху». Ён пайшоў далей, і тут да яго падышла Смерць з сухімі нагамі і сказала: «Вазьмі мяне за хроснага бацькі». Чалавек спытаў: «Хто ты?» — «Я Смерць, і я раблю ўсіх роўнымі». Тады чалавек сказаў: «Ты правільны, ты бярэш багатых, як і бедных, без адрознення; ты будзеш хросным бацькам». Смерць адказала: «Я зраблю тваё дзіця багатым і знакамітым, бо той, хто мае мяне за сябра, ні ў чым не будзе мець недахопу». Чалавек сказаў: «У наступную нядзелю хрышчэнне; будзь там у патрэбны час». Смерць з’явілася, як і абяцала, і стала хросным бацькам зусім як звычайна.

Калі хлопчык вырас, аднойчы з’явіўся яго хросны бацька і запрасіў яго пайсці з ім. Ён павёў яго ў лес, паказаў яму траву, якая там расла, і сказаў: «Цяпер ты атрымаеш падарунак ад твайго хроснага бацькі. Я раблю з цябе знакамітага лекара. Калі цябе паклічуць да хворага, я заўсёды буду з’яўляцца табе. Калі я стану каля галавы хворага, ты можаш з упэўненасцю сказаць, што ты вылечыш яго, і калі ты дасі яму гэтую траву, ён паправіцца; але калі я стану каля ног хворага, ён мой, і ты павінен сказаць, што ўсе лекі дарэмныя, і што ніводзін лекар у свеце не мог яго выратаваць. Але сцеражыся выкарыстоўваць траву супраць маёй волі, інакш яна можа нашкодзіць табе».

Неўзабаве юнак стаў самым вядомым лекарам ва ўсім свеце. «Яму трэба было толькі зірнуць на пацыента, і ён адразу ведаў яго стан і ці ачуняе ён, ці мусіць памерці». Так пра яго казалі, і здалёк і здалёк да яго прыходзілі людзі, пасылалі па яго, калі ў іх хтосьці хварэў, і давалі яму столькі грошай, што ён неўзабаве стаў багатым чалавекам. І вось здарылася так, што кароль захварэў, і паклікалі лекара, і ён павінен быў спытаць, ці магчыма выздараўленне. Але калі ён падышоў да ложка, смерць стаяла ля ног хворага, а трава, якая магла б яго выратаваць, не расла. «Калі б я мог хоць раз падмануць смерць», — падумаў лекар, — «ён абавязкова захварэе, калі я гэта зраблю, але, паколькі я яго хроснік, ён заплюшчыць адно вока; я рызыкну». Таму ён узяў хворага і паклаў яго на другі бок, так што цяпер смерць стаяла ля яго галавы. Потым ён даў каралю трохі травы, і той ачуняў і зноў стаў здаровым. Але Смерць падышла да лекара, вельмі чорная і раз’юшаная, пагразіла яму пальцам і сказала: «Ты перахітрыў мяне; на гэты раз я дарую табе гэта, бо ты мой хроснік; але калі ты зноў рызыкнеш, гэта будзе каштаваць табе шыі, бо я забяру цябе самога з сабой».

Неўзабаве каралеўская дачка цяжка захварэла. Яна была яго адзіным дзіцем, і ён плакаў днём і ноччу, так што пачаў губляць зрок, і ён загадаў абвясціць, што той, хто выратуе яе ад смерці, стане яе мужам і атрымае ў спадчыну карону. Калі лекар падышоў да ложка хворай дзяўчыны, ён убачыў Смерць каля яе ног. Яму варта было б памятаць папярэджанне, зробленае яго хросным бацькам, але ён быў настолькі зачараваны вялікай прыгажосцю каралеўскай дачкі і шчасцем стаць яе мужам, што адкінуў усе думкі. Ён не заўважыў, што Смерць кідае на яго злосна позіркі, што ён узняў руку ў паветра і пагражаў яму сваім высахлым кулаком. Ён падняў хворую дзяўчыну і паклаў яе галаву туды, дзе ляжалі яе ногі. Потым ён даў ёй трохі травы, і адразу ж яе шчокі заліліся чырвоным, і жыццё зноў у ёй ажыло.

Калі Смерць убачыла, што ў другі раз яго ашукалі, ён падышоў да лекара шырокімі крокамі і сказаў: «Усё скончана з табой, і цяпер лёс выпаў на цябе», — і схапіў яго так моцна сваёй ледзяной рукой, што той не мог супраціўляцца, і завёў яго ў пячору пад зямлёй. Там ён убачыў, як тысячы і тысячы свечак гарэлі ў незлічоных радах, адны вялікія, іншыя палавінныя, трэція малыя. Кожную хвіліну адны гаслі, а іншыя зноў згаралі, так што полымя, здавалася, скакала туды-сюды ў вечнай змене. «Бачыш, — сказала Смерць, — гэта агні жыцця людзей. Вялікія належаць дзецям, палавінныя — жанатым людзям у росквіце сіл, маленькія — старым; але дзеці і маладыя людзі таксама часта маюць толькі маленькую свечку». «Пакажы мне святло майго жыцця», — сказаў лекар, і падумаў, што яно будзе яшчэ вельмі высокім. Смерць паказала на маленькі канец, які ледзь не патух, і сказала: «Глядзі, яно там». — Ах, дарагі хросны бацька, — сказаў жахнуты лекар, — запаліце ​​для мяне новую свечку, зрабіце гэта з любові да мяне, каб я мог атрымліваць асалоду ад жыцця, быць каралём і мужам прыгожай дачкі караля. — Не магу, — адказала Смерць, — трэба патушыць, пакуль не запаляць новую. — Тады пакладзеце старую на новую, якая адразу ж пачне гарэць, як толькі старая згасне, — папрасіў лекар. Смерць паводзіла сябе так, быццам збіралася выканаць сваё жаданне, і схапіла высокую новую свечку; але, жадаючы адпомсціць, ён наўмысна памыліўся, папраўляючы яе, і маленькі кавалачак упаў і патух. Лекар адразу ж упаў на зямлю, і цяпер ён сам быў у руках Смерці.

Facebook

Whatsapp

Messenger Telegram

Вывучайце мовы. Двойчы націсніце на слова.Вывучайце мовы ў кантэксце з Childstories.org і Deepl.com.

Інфармацыя для навуковага аналізу