Волат і кравец - Казка братоў Грым

Адзін кравец, які ўмеў хваліцца, але дрэнна ўмеў рабіць гэта, вырашыў на нейкі час з’ехаць у свет і агледзець свет. Як толькі змог гэта зрабіць, ён пакінуў сваю майстэрню і пайшоў далей па ўзгорках і далінах, часам туды, часам сюды, але ўсё далей і далей. Аднойчы, калі ён выйшаў на вуліцу, ён заўважыў у блакітнай далечыні стромкі ўзгорак, а за ім вежу, якая цягнулася да аблокаў, што ўзвышалася з дзікага цёмнага лесу. «Гром і маланка!» — закрычаў кравец, — «што гэта?» І, ахоплены моцнай цікаўнасцю, ён смела пайшоў туды.

Але калі кравец падышоў бліжэй, ён расплюшчыў вочы і рот, убачыўшы, што ў вежы ёсць ногі. Ён адным скачком пераскочыў праз стромкі пагорак і стаяў перад ім, як усемагутны волат. — Што табе тут трэба, мушыная ножка? — закрычаў волат голасам, быццам ён грымеў з усіх бакоў. Кравец прахныкаў: — Я хачу проста азірнуцца і паглядзець, ці змагу я зарабіць сабе на хлеб у гэтым лесе. — Калі ты гэтага хочаш, — сказаў волат, — то можаш знайсці месца са мной.

— Калі так і павінна быць, то чаму б і не? Якую зарплату я буду атрымліваць? — Ты пачуеш, якую зарплату ты будзеш атрымліваць. Кожны год трыста шэсцьдзесят пяць дзён, а калі высакосны год, яшчэ адзін. Ці падыходзіць табе гэта? — Добра, — адказаў кравец і падумаў: — Чалавек павінен шыць паліто паводле сваёй тканіны; я паспрабую ўцячы як мага хутчэй. — Тады волат сказаў яму: — Ідзі, маленькі ашуканец, і прынясі мне збан вады.

— Ці не лепш мне адразу прынесці саму студню і крыніцу таксама? — спытаў хвалько і пайшоў са збанам да вады. — Што! Студню і крыніцу таксама, — прабурчаў волат у бараду, бо ён быў даволі блазан і дурны, і пачаў баяцца. — Гэты нягоднік не дурань, у ім чарадзей. Будзь напагатове, стары Ганс, гэта не слуга для цябе. — Калі кравец прынёс вады, волат загадаў яму пайсці ў лес, распілаваць пару кавалкаў дрэва і прынесці іх назад. — Чаму б не ўвесь лес адразу, адным ударам. Увесь лес, маладых і старых, з усім, што там ёсць, і шурпатым, і гладкім? — спытаў маленькі кравец і пайшоў секчы дровы. — Што! Увесь лес, маладых і старых, з усім, што там ёсць, і шурпатым, і гладкім, і студню з крыніцай таксама, — прабурчаў даверлівы волат у бараду і яшчэ больш напалохаў сябе. — Гэты валет можа рабіць значна больш, чым проста пячы яблыкі, ды яшчэ і чараўнік у яго целе. Пільнуйся, стары Ганс, гэта табе не слуга! — Калі кравец прынёс дровы, волат загадаў яму застрэліць двух ці трох дзікоў на вячэру. — Чаму б не застрэліць тысячу адным стрэлам і не прывесці іх усіх сюды? — спытаў нахабны кравец. — Што! — усклікнуў баязлівы волат у жаху. — Пакінь нас у спакоі і кладзіся адпачыць.

Волат так жудасна спалохаўся, што ўсю ноч не мог заплюшчыць вока, думаючы, як лепш пазбавіцца ад гэтага праклятага слугі-чарадзея. Час падказвае. На наступную раніцу волат і кравец пайшлі на балота, вакол якога раслі шмат вярб. Тады волат сказаў: «Слухай, кравец, сядай на адну з галінак вярбы, я вельмі хачу паглядзець, ці дастаткова ты вялікі, каб сагнуць яе». Раптам кравец сеў на галінку, затаіўшы дыханне і зрабіўшыся такім цяжкім, што галінка сагнулася. Аднак, калі ён быў вымушаны зрабіць дыханне, галінка падняла яго (бо, на жаль, ён не паклаў сваю гусь [=кравецкую прас] у кішэню) так высока ў паветра, што яго больш ніхто не бачыў, і гэта было на вялікую радасць волата. Калі кравец зноў не ўпаў, ён, напэўна, лунае ў паветры.

Facebook

Whatsapp

Messenger Telegram

Вывучайце мовы. Двойчы націсніце на слова.Вывучайце мовы ў кантэксце з Childstories.org і Deepl.com.

Інфармацыя для навуковага аналізу