Hjartevenen Roland - Eventyr Brødrene Grimm

| Det var eingong ei kone som TD PR var ei retteleg trollkjerring. r miRe — Et Ho hadde tvo døtter, ei ljot og NA å AN på – , NS: vondsleg, som ho var glad i, V Ki NERE E for di det var rette dotter henNET nar, og ei som var ven og god, EN men som ho likevel hata, av VE v, di ho var stykdotter. homse NU So var det eingong at stykdotteri hadde fenge eit vent forklæde. Den rette dotteri likte det so godt at ho vart ovundsjuk og sa til mor si at ho vilde og måtte hava det. «Bia berre, barnet mitt,» sa gamla, «du skal nok få det. Styksyster di hev longe fortent dauden. Når ho hev sovna i natt, kjem eg og høgg hovudet av henne. Syt berre for at du ligg inst i sengi, og skuva henne retteleg langt fram.» Og det hadde fulla vore ute med den arme gjenta, um ho ikkje nett då hadde stade i ei krå og høyrt alt saman. Heile den dagen måtte stykdotteri ikkje koma utfor ei dør, og då det vart sengetid, laut ho leggja seg fyrst, so den andre kunde tryggja seg inste romet. Men då ho vel var sovna, skauv stykdotteri henne varleg fram og la seg sjølv innmed veggen. Ut på natti kom gamla lurande. I høgre handi hadde ho ei øks, og med den vinstre kjende ho fyrst etter kvar den fremste låg. So tok ho øksi med båe hender og å hogg hovudet av sitt eige barn. | Då ho var gjengi, stod stykdotteri upp og gjekk til | kjærasten sin som heitte Roland, og banka på døri hans. | Då han kom ut, sa ho til han: |

| 57

«Kjære Roland, me må skunda oss og røma. Stykmor mi vilde drepa meg; men ho hogg dotter si i staden. So snart det vert dag og ho fær sjå kva ho hev gjort, er det ute med oss.»

«Men eg gjev deg den rådi,» sa Roland, «at du fyrst gjeng og fær tak i trollstaven hennar, elles kann me ikkje berga oss når ho kjem setjande.»

Gjenta henta trollstaven, og med det same tok ho det livlause hovudet og let tri bloddropar drypa: ein framanfor sengi, ein i kjøkenet og ein utpå troppi. Og so skunda ho seg av garde saman med hjartevenen Roland.

Då morgonen kom og trollkjerringi stod upp, ropie ho på dotter si og vilde gjeva henne forklædet; men dotteri kom ikkje. Då ropte ho: «Kvar er du?»

«Eg er på troppi og sopar,» svara den eine bloddropen. Gamla gjekk ut, men såg ingen og ropte å nyo: «Kvar er du?»

«Her i kjøkenet og varmar meg,» ropte den andre bloddropen. So gjekk ho inn i kjøkenet, men fann ingen der heller. Då ropte ho ein gong til: «Kvar er du?»

«Her i sengi og søv,» svara den tridje bloddropen.

Ho gjekk inn i kammerset og burt til sengi. Der såg ho sitt eige barn, som ho sjølv hadde halshogge.

Då vart trollkjerringi reint rasgali. Ho sprang burtåt vindauga, og av di ho kunde sjå vidt ikring i verdi, fekk ho auga på stykdotteri som rømde av garde med hjartevenen Roland.

«Dette skal ikkje berga dykk,» sa ho. «Um de er aldri so langt undan, so skal eg snart taka dykk ait.»

Ho tok sjumilstøvlane på seg og la i veg, og det varde ikkje lenge fyrr ho mest nådde dei att. Men då gjenta fekk sjå gamla koma setjande, tok ho trollstaven og gjorde Roland um til eit vatn og seg sjølv til ei and som sumde på vatnet.

Trollkjerringi kom fram på sirandi, kasta brødbitar uti og freista på alle måtar å lokka andi til seg. Men andi akta seg vel, og då det vart kvelden, måtte gamla snu heimatt.

Då tok gjenta og Roland på seg sin vanlege skapnad,

| og so gjekk dei heile natti til det ljosna. | |

Då skapte gj Å e gjenta seg um til ei midt 1 ei stor Te Oo Ser Mars blom, som voks Ikkje lenge etter k : og Roland til ein felespelar.

1 om trollkjerringi setjand E spelmannen: «Kjære spelmann, k jane og Er vene blomen?» , kann eg få taka denne

£— == ae FG = TD EE ÆR å 2 £) -= =

Å ir BA TT p> = 7 y . > = —K=—==—==

EG SE >

HO SNNFY INE Er ØYNE EG

v REGER Rae ME

LESES UTNE.

«Ja då,» svara h |

an, « o Hol ; «0g eg skal spela åt deg.» skunda seg og kraup inn i kl 8

taka blomen, for ho visste vel k Lege de | spelmannen til å stryka u ven Å | vilde eller ei ilagt ho Å Pp, og anten trollkjerringi |

; , 0 dansa, for det var ei |

Di snøggare han spela, di vill Em froldang. | klungernålene reiv Er ea v are måtte ho dansa, og | klora ho, so blodet roppen hennar, stakk Ag laut dan ; å rann. Men spelmannen spela, 0 fin |

sa, til ho låg daud. » OG DØ | |

Ham GENER nå : TT

Å

| 59

. Då dei no var berga, sa Roland: «No vil eg gå heim til far min og laga til brudlaups.»

: «Og eg vil vera her so lenge og venta på deg,» sa gjenta, «og for at ingen skal kjenna meg, vil eg skapa meg um til ein raud stein.»

So gjekk Roland, og gjenta stod der som ein raud stein og venta på hjartevenen sin.

Men då Roland kom heim, var det ei onnor som hugvende han og fekk han til å gløyma rette kjærasten sin. Den arme gjenta stod der i lang tid og venta; men då han aldri kom att, vart ho sorgfull og skapte seg um til ein blom og tenkte: «Det må vel koma einkvan og trå meg ned.»

Men so råka det til at ein gjætar kom dit og gjætte sauene sine. Han fekk sjå blomen og tykte han var ’so ven at han tok og gøymde han i skrinet sitt. Men etter den dagen gjekk det underleg til heime hjå gjætaren.

Kvar morgon han stod upp, var huset stelt: Golvet var sopa, og bord og benker flidde, det brann på åren, og vatn var innbore, og når han kom heim til middags, var bordet duka, og god mat framsett. Han kunde ikkje skyna korleis alt dette hadde seg. Han såg aldri eit menneske, og ingen kunde greida halda seg løynd i den vesle hytta hans.

Gjætaren lika nok det gode stellet; men til sist vart han likevel fælen og gjekk til ei klok kone og spurde seg til råds. Den kloke kona sa: «Det er trolldom i dette. Passa retteleg godt på i otta, og fær du sjå eitkvart, so ver snøgg og kasta ein kvit duk over det, kva det so er. Då vil trolldomen kverva.»

Gjætaren gjorde som ho sa, og næste morgon i grålysingi såg han at skrinet opna seg, og at blomen kom upp. Han skunda seg og kasta ein kvit duk over blomen, som med ein gong skifte ham, og der stod ei ven gjente. Ho gjekk ved at det var ho som hadde stelt huset for han.

So fortalde ho lagnaden sin, og då han likte henne, spurde han um ho vilde gifta seg med han. Men ho svara nei, for ho vilde vera trufast mot hjartevenen Roland,

endå han hadde gjenge frå henne. Ho lova likevel å vera der og stella huset for gjætaren.

Men so skulde Roland hava brudlaup, og etter gamal sed vart det skikka bod rundt i landet at alle unge gjentor skulde koma og syngja til ære for brudparet.

Då den trufaste gjenta fekk høyra dette, vart ho so sorgfull at ho trudde hjarta hennar skulde bresta, og ho vilde ikkje vera med. Men dei andre kom etter henne, og ho måtte fylgja.

Dei skulde syngja etter tur, men ho drog seg undan til ho var åleine att. Ho slapp likevel ikkje. Men då ho tok til å syngja, og Roland fekk høyra det, spratt han upp og ropte: «Dette målet kjenner eg! Dette er den rette brudi, eg vil ingi onnor hava!»

No hadde han fenge att minnet sitt, og alt som var gjenge han or sinn og tanke, vakna å nyo i hjarta hans.

So kunde den trufaste gjenta halda brudlaup med hjartevenen sin, Roland, og hennar sut og saknad var all, og gleda rådde.

kr å | I | |

Facebook

Whatsapp

Messenger Telegram

Lær språk. Trykk to ganger på et ord.Lær språk i kontekst med Childstories.org og Deepl.com.

Informasjon for vitenskapelig analyse